Resme ve resim sanatına ilgi duyanların ilgisini çekeceğini düşündüğüm, sanatçıyla tanıştırmak ve kendisi ile yapmış olduğum röportajı sizlerle paylaşmak istiyorum.

Kendinizi tanıtır mısınız?

1974 Akhisar doğumluyum. İlk, orta ve lise hayatım Akhisar da geçti. Daha sonra Dokuz Eylül Üniverstesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Ana Sanat dalında lisans yaptım. Ardından aynı üniversitede “DIŞAVURUMCU DANATTA PRİMİTİF EGİLİMLER” adlı tezimle yüksek lisansımı tamamladım.  Akabinde aldığım eğitimin aktarılması kısmı olan zenaat kısmı başladı. Önce Antakya Hatay da resim öğretmenliğim başladı. Orada hem çalışıp hem resim yapmaya devam ettim. İlk kişisel sergimi Antakya Kültür Merkezi’nde açtım. Daha sonra hayat devam edip gitti.

Resme olan ilginiz nasıl başladı?

Sanatsal bakış açısı, yaşam tercihleri ile toplumsal iş hayatı arasında bağlantı kurmam bir ara koptu.  Bu süreçten sonraki 17 yıl böyle devam edip gitti. 2017 yılı 43 yaşında iken tekrar resim yapmaya başlayana kadar. Bu kaos dolu araftaki yıllar farkında bile olmadan geçti gitti. 2017 senesi resim, sanat ve bakış açısı olarak hayatımda bir milat oldu. Çünkü beni ben yapan ve tüm kültürel derinliklerimi öznel bir aktarım yolu olan resimsel betimleme döneminin tekrar başlamış oldu. Bu süreçten sonra sanatsal üretimlerim, sanatsal etkinliklerim hızla devam etti. Boşa geçen üretimsiz yıllarının acısını çıkarırcasına yoğun bir sürece girdim. Kendi kendime boş geçen yılları telafi etmem gerektiği fikri beni motive ediyordu. Aynı zamanda terapi yolu olarak gördüğüm, beni sağaltan ruhi dengeme iyi gelen, varoluşsal kaygılarımı sorgulamamı ve çözümlerini bulmamı sağlayan sanatsal bakış açısıyla yeni yeni denemeler üretimler spontal arayışlarım devam etti. 2017 den sonra sanatsal üretimlerimin yanı sıra sosyal projelerdeki girişimlerim küratörlük/koordinatörlük organizasyonlarım oldu. 2022 yılında da “İzmir’e Dair TV” de Baksenus’la Sanat Üzerine Sohbetler programını hazırlayıp sunmaya başladım. Bu sayede de İzmir’de, yakın çoğrafyada üreten ve sergileyen sanatçıları programımda konuk etmeye başladım. Hala bu programa devam etmekteyim. Sanat yelpazemde farklı disiplinlerde bir şeyler yapmaya, kendi rengimi paylaşmaya devam ediyorum.

Resme karşı ilgim küçüklüğümden beri vardı. Küçükken çamurlara çöple çizim yapardım, kiremit parçalarıyla duvarlara resimler çizerdim ama bu alanda yeteneğimi keşfetmemi sağlayan ortaokuldaki ve daha sonraki dönemlerdeki resim öğretmenim Ender Karabağlar oldu, mekanı cennet olsun. Keşke yaşasaydı da beraber üretip eserlerimizi birlikte sergileyebilseydik. Resim sürecim böylece başlamış oldu hiç unutmam Akhisar lisesinde Türkiye çapında bir resim yarışmasında resmimim birinci olması beni çok mutlu etmişti bu nedenle özel resim kursu almaya başlamıştım.

Resimlerinizde işlediğiniz konular nelerdir?

Resim çalışmalarımda tüm temaları severek ele alıyorum.  Sonuçta tema araçtır benim için, önemli olan eseri yapanın tarzıdır, resimsel bir dilim olduğunu düşünüyorum.  Zaten aynı temayı ele alsak bile her seferinde bambaşka işler ortaya çıkıyor yani resmin yapıldığı andaki zaman diliminin sinerjisi o anki beni ortaya çıkarıyor. Farklı, yenilikçi, girişimci yaklaşımları sevdiğim için birçok denemelere açık girişimlerim, spontan arayışlarım süregelmektedir. Dönem dönem farklı serilerde işler yapmak beni besliyor. O yüzden içsel coşkumun çizgisine göre çalışıyorum desem yalan olmaz. Son zamanlarda Primitif izlerin, eski kültürlerin değerlerine kurgusal öykünme işler deneyimliyorum. Farklı serilerden oluşan sergiler planlıyorum.

Sanatçılığınızın yanında bir de eğitimci kimliğiniz var. Sizce öğrencilere dönük bir sanat eğitimi nasıl olmalıdır?

Sanat üretimimin yanında eğitimci kimliğimin oluşu zenaatan kısmımdır. Sonuçta hayatta kalmak için bir geliri kapısı gerekli her bireye. Ama üretim aşaması benim için çok daha keyif veren tarafıdır. Eğitimde sanat dersleri öğrencilerin rahatlamasını, kendini tanımasını, keşfetmesini sağlar. Ayrıca yaratıcı düşüncelerini geliştirir ama sürenin yetersizliği ve malzeme sorunu öğrencilerim ile benim en zorlandığım kısmıdır. Geçim sıkıntısı çeken aileleri malzeme tedariki konusundaki çaresizliği üretimimizi olumsuz etkilese de yine de sanat dersleri öğrencilere iyi geliyor.

Öğrencilerinizle aranız nasıl?

Gençlerle olmak eğlenceli. İnsanının genç ve enerjik hissetmesini sağlıyor ama enerjin düşükken ve yorgunken biraz zorlayabiliyor. Sonuçta insanla ilgileniyorsun ve kırıcı olmamak en büyük prensibimdir. Eğitimde benim için düstur ‘çırak ustayı geçmeli’ sözüdür. Eğer başarı sorgulanıyorsa olması gereken budur. 

Resimlerinizde işlediğiniz konular nelerdir?

Çalışmalarımda özgün kompozisyonlarımı kendi yaşanmışlıklarımdan yola çıkarak bazen dışavurumcu bazen izlenimci bir tarza yakın ele aldığımı düşünüyorum. Kültürel izlerimizden yola çıkmak benim için kendi köklerinden beslenmektir. Zamanla bizler, yaşadığımız şehirler transformasyona tabi olurken önünde diyalektik bir gerilim olarak geçmiş zaman miraslarına sadakatle, geçmişten getirdiği birikime bağlı kalarak, yeniye kendinden olan bütün güzellikleri de veren kendi iç zamanıyla bütünleyip yansıtma, betimleme gayretidir benim yaptığım. Kompozisyonlarımda ki dengede rengin, biçimin, lekenin, ışığın, kolaj eklemelerin harmanlanmasıyla zengin bir kurgudan oluştuğu kanısındayım. Kreatif bakış açısıyla sıradan görüntülerden yola çıkıp rengin cazibesiyle sıra dışı işler için yola çıkıyorum.  Çok renkli bir paletim var. Yani renkleri seviyorum. Van Gogh  ‘Renkte insanı tanrıya götüren bir şey var’ demiştir. Bence insani yanımız renklerimize karışıp tuvalimize akıyor. Böylece resmi izleyenler benim özgün kurguladığım bu dünyaya misafir oluyorlar. Bu da, öznel kurguladığım benim hikayemi kendi bakış açılarından izleme imkanı bulmuş olmak demektir. 

Yakın zamanda sergi ya da sanatsal bir etkinlik içinde bulunacak mısınız?

Sanatsal üretimlerim, katıldığım karma sergiler devam etmektedir. Sanat üzerine sohbetler proğramıma devam ediyorum. Önümüzdeki günlerde 20 Şubat ta Yıldız Kenter Kültür Merkezi’nde kişisel sergim, Mart ayında Art Ankara etkinliğim, Mayıs ayında da İzmir de ilk kez gerçekleşecek İAAF fuarı etkinliğine işlerimle katılımlarım olacaktır. Karma sergi olarak Ocak ayında Adnan Saygun Kültür Merkezinde bir sergide, Şubat ayında Karabağlar Kültür Merkezinde ve yine Şubat sonunda da İstanbul da Türkan Saylan Kültür Merkezi’nde bir sergide eserlerim sergilenecek. Bu senenin en heyecanlı sergisi olarak yaz döneminde açmayı planladığım Van Kültür Merkezi’nde kişisel sergimde bir aksilik çıkmazsa planlanmış ve zamanını bekleyen etkinliklerim arasındadır.

Kısaca kendinizi tanıtır mısınız?

Bir kamu kurumunda 20 yıl kontrol mühendisliği yaptım. Emekli olduktan sonra satranç oyuncusu velileri olarak (anneler) satranç kulübü kurduk. Üç yıl yönetimde görev aldım. Emekli olmadan önce çalıştığım yerlerde “Benim burada ne işim var” sorusunu kendime çok sordum. 2012 yılında Cumhuriyet Kadınları derneğinde çalışmalarıma başlayınca o soru hayatımdan çıktı. Kendimi yazarak ifade ediyorum. Eşime dahi önemli konuları yazarak anlatırdım. Çalışma hayatımda müdürüme mektup yazmışlığım vardır, yazılar dilekçe olarak algılanmasın öyle değildi…

Emekli olduktan sonra Anadolu Üniversitesi Açık Öğretim Fakültesi Felsefe Bölümü’nü bitirdim. Asıl amacım hayattaki rolümüzü sorgulamak. Okumalarım ve çalışmalarım bu yönde. Bu amaçla yazılar kaleme alıyorum. Aydınlık Gazetesi’nde bazı yazılarım yayımlandı. Sanal ortamda yazılarımı paylaşıyorum.

Kadın olmaya dair güzel tespitleriniz var. Onları bizimle de paylaşır mısınız?

Zordur kadın olmak... Yok yok öyle işlerden güçlerden değil; o konular zaten başlı başına bir dert de, bir de fiziksel durumlar var hani! Kadınlar için daha yirmili yaşlarda başlar yaşlanma korkusu. Hele otuza yaklaştıkça sıkıntılı bir hal almaya başlar yaşam. “A aaa yaşını hiç göstermiyorsun, seni bekâr sanmıştım, bak bak bir de çocuğu varmış…” muhabbetleri nasıl da mutlu eder yaşlanmak istemeyen genç kadını. Hele de spor yapıp spor giyinebiliyorsa bir adım öndedir akranlarından. Belki evlenmek isteyen taliplisi bile çıkar evli olduğunu kestiremeden. Artık gençliğine dair anlatacak hikâyesi bile vardır.

Tamam, otuza geldik; çaresi yok kabul edeceğiz de mübarek de yerinde durmuyor ki… Kırk olacağımı düşünmek bile istemiyorum. Nasıl başa çıkılır bu dertle? Yapmak istediklerimin çoğunu yapamadım, vakit daralıyor. “Yaş otuz beş yolun yarısı” demiş üstat, otuz beşi bile geçtik… Güzelim zamanlarımı yeteri kadar değerlendiremedim, çok boş hamle yaptım. Keşke o günleri tekrar yaşayabilsem!

Tastamam kırk yıl, biliyorum ki burada da durmayacak...

Zaman ne kadar hızlı akıp geçiyor, bir şeyler yapmak istiyorum, elim ayağım birbirine dolaşıyor. Kırk yaş üstü krem kullanmam gerekiyormuş, ben daha makyaj yapmasını öğrenecektim, uygun saç rengimi ve modelini bulacaktım… İşte bir solukta 45; aynada kendimi tanımakta zorluk çekiyorum. Meğerki gençlikten itibaren sürekli gülümsersem yüzüm daha az kırışırmış. Geçti artık, keşke bu kadar somurtmasaydım. Şimdi gülsem fark eder mi? Evet, sokakta acayip acayip sırıttım da birileri çok tuhaf baktı. Ne zor şeymiş yaşlanmak! Yok, canım menopoza falan girmedim hatta eskisinden bile düzenli diyebilirim.

Tabii bazıları pahalı krem kullanıyor ondan ciltleri parlıyor, güzellik bile parayla. Sürekli yaşlı kadınlara bakıyorum ve artık şükrediyorum onlar kadar yaşlı olmadığım için. Arkadaşlarım yaşımı göstermediğimi söylüyor ama geçen gün otobüste saçlı sakallı bir adam “teyze gel otur” diye yer verdi.

Yaşlanmak istemiyorum; nedir bunun çaresi; spora başlamalıyım, estetik ameliyat fikri uzak değil eskisi kadar. Birkaç sene daha idare eder de belime hiçbir kemer olmuyor, belim kalçamdan bile daha kalın oldu. Kendime hiç bakmadım bunlar başıma geldi, daha göz boyamasını öğrenecektim! İşte elli; tastamam yarım asır. Gençlik artık çok uzak, dizler sorunlu. Sürekli yaşlılara bakıyorum nasıl tahammül edebiliyorlar diye…

YENİ BİR DÖNEM

İnanmayacaksınız ama birdenbire kendimi beğenmeye başladım. Artık makyaj yapmak istemiyorum, kendimi doğal seviyorum. Fikirlerime güveniyorum, sağduyuma güveniyorum, tecrübeme güveniyorum. Bu anneler çok genç nasıl bakacaklar bu çocuklara? Bütün komplekslerini bu zavallı çocuklardan çıkaracaklar! Bu pürüzsüz ciltler tecrübesizliği simgeliyor; kendi cahiliye dönemimdeki gibi. Oysa tecrübe genç olmaktan daha önemli, onlar kıymetini bilmiyorlar, belki de yaşlanıyorum diye üzülüyorlardır… Hep gençliği referans alırsan sadece kıyılarda oyalanırsın. Bir ayağını kıyıda bırakırsan fazla açılamazsın, sığ sularda debelenirsin. Şimdi artık yaşı ilerlemiş kadınların güzelliğini görebiliyorum. Onların tombul kalçaları, kocaman memeleri, kalın belleri bize ne kadar da çok şey anlatıyor. Çoğu mutlu çünkü hayatın gerçek yüzünü anlamışlar, her şeye gönül gözü ile bakıyorlar; okuma gözlüğü takmaktan yüksünmüyorlar, bu yaşta okumakla haşır neşir olmak bile güzel. Okunanlardan daha güzel anlamlar çıkıyor artık. Okunan kitapları tekrar okumak bile keyifli. Meğer başka manalar gizliymiş her şeyde yeni yeni fark ediyorum. Gençliğimi zehir eden pek çok detay umurumda bile değil artık.

Hayat aslında ellisinden sonra güzelmiş. Bunu biz biliyoruz ama gençler bilmiyor.

Bu da bizim sırrımız olsun.

Herkese bir telefon uzaklığında olan halkın vekili ile o kadar güzel anılarım var ki. Günlerden birgün çok üzgündüm ve üzüntümü Atila Beyle paylaşmıştım. “Sen üzülme, bundan sonra arkanda ben olacağım, kimse seni üzemeyecek” demişti.

Ailemden görmediğim bir destek benim için unutulmaz oldu. Her zaman yanımda oldu. İlk fotoğraf sunumuma hasta yatağından kalkıp gelmişti. Oldukça yoğun çalışmasına rağmen sergimin açılışında yine yanımdaydı.

Bugün siyasi kişiliğini değil dost, arkadaş, iyi insan Atila Sertel’i tanıyalım.

Bize biraz çocukluğunuzu, Cemaliye anneyi, Eskişehir’i anlatır mısınız? Bir de merak ediyorum yaramaz mıydınız?

Çocukluğum ekonomik açıdan yoksulluk, arkadaşlık, dostluk, paylaşım açısından çok zengin geçti. Her çocuk kadar yaramazdım. 15 yaşında siyasetle ilgilenmeye mahallemizdeki devrimci ağabeylerimizin anlattıklarını dinlemeye ve önerdikleri kitapları okumaya başladım. Annem bizim her şeyimizdi.

16 yaşında babasız kaldım, vefat etti. Annem bizi okuttu, büyüttü, adam etti. Bende emeği çoktur. Hem işte, hem de evde çalıştı. Evlatları için yaşadı. Çok acılı olaylar geçti başından. Yine de yıkılmadı. Annemin boşluğunu çok hissediyorum.

Çocukluğunuza dair unutamadığınız anılarınızdan bir iki tane bizimle paylaşır mısınız?

İlk futbol topumuzu aldığımız günün sevincini unutamam. Çocukluk yıllarında futbol topu çok pahalı idi. Bayram harçlıklarını bir araya getirdik ve mağazadan bir futbol topu aldık, forma ve şortlar aldık. O günü unutmak mümkün değil. Evimizin karşısındaki arsaya çıkınca kendimizi ünlü futbolcular gibi hissettik.

Siz İzmir’in en sevilen siyasetçilerinden birisiniz, bunu çok iyi biliyorum. Konuştuğum insanlar adınızı duyunca söyledikleri saygı, sevgi sözcüklerini unutmadım. Hatta bazıları anımsamıyordu bende bir iki tanıtıcı söz söyleyince “Haa şimdi bildim, biz onu çok seviyoruz” Bu kadar sevgi ve saygı nasıl oluştu sizce? Benim gördüğüm sizi tanıyan herkes size hayran, bunun sırrı nedir?

İnsanız. İnsanlarımızı renk, dil, din, mezhep ayırmadan seviyorum. Çocukluğumdan beri pozitifimdir. Benim için çözülemeyecek sorun, halledilmeyecek iş yoktur. İnsanlarımızın sorunlarını çözdüğümde çok mutlu olurum, çözemediğimde mutsuz. Bana olan sevgi, saygı beni çok mutlu eder. 50 yılı aşkın dostluklarım vardır. En büyük zenginliğim insandır.

Çok iyi bir eş, çok iyi bir baba ve dedesiniz. Eşiniz Ziynet Hanım bu hayatta tanıdığım en mükemmel kadınlardan biri. Oldukça mütevazı bir ailesiniz. Bize biraz ailenizden bahsedebilir misiniz?

Benim ne kadar iyi eş olup olmadığım konusunda kararı verecek olan eşimdir. Ama ben eşimden memnunum. Şaka gibi ancak 38 yılı geride bıraktık evlilikte. 40 yılı bulan bir beraberlik. Bizim sırrımız sanıyorum birlikte büyümemiz ve her sorunun üstesinden gelmek için birlikte verdiğimiz mücadeledir.

Hani nikah kıyılırken belediye başkanı der ya, iyi günde kötü günde, diye. Biz karımla iyi günde kötü günde birlikte olduk. El ele tutuştuk ve adeta dünyaya meydan okuduk.

İçmimar olan Füsun Bay Canbay (@füsyollarda) ve sevgili eşi emekli TRT spikeri Murat Can Canbay birlikte bir araç kiralayıp hayalleri için yola çıktılar.

Bu tatlı çiftin hayali çok farklıydı. Önce kiraladıkları aracı ses kayıt stüdyosu haline getirdiler. Sonra yollara düşüp 10-14 yaş arası çocuklara, görme engelli kardeşleri için masal kitabı okutmaya başladılar.

Öncelikle sizi tanıdığımdan beri bana o kadar uğur getirdiniz ki... Öyle güzel enerjiniz var ki, sizi gördükçe mutlu oluyorum. Her ne kadar ben anlatmaya çalıştıysam da, siz kendinizi nasıl anlatırsınız? Pembe vosvos kadar şekersiniz vallahi... Evet neden pembe renk?

Öncelikle iltifatların için çok teşekkür ederiz. Neşe ve mutluluk veren bir etkiye sahip olan pembe renk , aynı zamanda hayallerin rengidir. Bizim yaptığımız projenin esas çıktılarından biri de çocukların hayal güçlerini zenginleştirmek… 

Çok güzel bir iyilik hareketi başlattınız. Bir bakıma görme engelli çocuklarımızın gözleri oldunuz, onlara ses oldunuz. Böyle bir proje yapmak nerden aklınıza geldi, nasıl oluştu biraz anlatır mısınız?

Uzun zamandan beri senin de bildiğin gibi geziyoruz ve gezdiğimiz, gördüğümüz yerleri Fusyollarda adı ile hem bloğumda hem de sosyal medya hesaplarımda yazıyorum. Gezmek insana çok fazla şey kazandırıyor bu bir gerçek ama son zamanlarda bir şeyler daha olmalı demeye başlamıştım.

Gezdiğimiz yerlerde birilerine dokunmak, faydalı olmak için neler yapabiliriz diye düşünmeye başlamıştım. Çocuklar için bir şeyler yapmalıydık. Geleceğimiz olan çocuklar için…

Öyle bir şey olmalıydı ki; beni takip eden, paylaşımlarımı okuyup yorumlar yapan o güzel kitle yoluyla da çoğaltıp büyütebilmeliydik.

Önce gittiğimiz yerlerde imkân bulamayan çocuklara kitap götürmeyi düşündük. Arabamıza yükleyelim dedik kitapları, köylerdeki çocuklara götürelim.

Eşim Murat Can Canbay 10 yıldır Türgök’ te (Türkiye Görme Özürlüler Kitaplığı) gönüllü okuyucu. Bir gün dedi ki “Çocuklara sesli kitap götürelim!” Bir anda bizim minik düşüncemiz farklı bir boyut kazandı.

Görme özrü olan çocukların bilgiye ulaşmalarının en önemli yolu sesli kitaplar. Onlar için ne kadar çok sesli kitap oluşturursak o kadar daha çok bilgi demek. Kitapları da gittiğimiz yerdeki çocuklar okursa çocuktan çocuğa bir ses köprüsü kurmuş oluruz…

Bizim kendi arabamız bu iş yeterli gelmeyecekti. Çünkü gezici bir ses stüdyosu oluşturacaktık. Bunun için bir minibüse ihtiyacımız vardı. Hem fonksiyonel olması hem de sevimliliği için nostaljik Volkswagen minibüslerden olsun istedik ve Kiralık Vosvos firmasıyla iletişime geçtik.

Şimdi içini bir ses stüdyosu olarak hazırladığımız pembe minibüsümüzle önceden belirlediğimiz bölgelerde çocuklar büyük bir zevkle okuyorlar, biz de seslerini kayıt ediyoruz. O ses kayıtlarını Türgök’e teslim ediyoruz. Türgök de bu ses kayıtlarını Türkiye’nin 6 bin noktasında bulunan görme özürlü çocuklara ulaştırıyor.

Görme özürlülerin hayal güçleri çok güçlüdür. Çünkü bilmediği bir şeyi hayal etmek zorunda olduğunu biliyoruz. Bunun için şu anda Türgök yönetim kurulunun seçmiş olduğu Yapı Kredi Yayınları’nın Her Güne Bir Masal kitabından masallar okuyor çocuklar. Masallarda hayaller sonsuzdur, imkânsız diye bir şey yoktur. Olağanüstü kahramanlar vardır ve olağanüstü olaylar yaşanır masallarda. Bir saniyede okyanuslar aşılabilir, arabalar uçabilir, insanlar iğne deliğinden geçebilir. Masallar hayal gücünün gelişmesine, düşünce ufkunun açılmasına yardımcı olur. Kelime dağarcığını zenginleştirir.

Birçok sosyal farkındalık projesine baktığımda sizin proje çok extrem geliyor. Hiç kimsenin aklına gelmeyen bir konuda gönüllüsünüz. Bende birçok gönüllü işler yaptım ama açıkçası hiç aklıma gelmemişti. Kendi adıma sizi çok ama çok tebrik ediyorum.

Evet, başka bir örneği yok galiba.

İyilik hareketinizin ismi Ses Kardeşim, peki ses veren kardeşlerimizi nasıl buluyorsunuz ya da onlar sizi nasıl buluyor?

Ya önceden gitmeyi belirlediğimiz yerlerin yerel kurumlarından ya da bizi davet eden kuruluşlardan okuması düzgün ve anlaşılır, okumak için istekli 10 çocuk seçmelerini istiyoruz. 7. Ve 8. Sınıf öğrencileri olmaları tercihimiz. Çünkü görme özrü olan çocukların net ve düzgün Türkçe ile okunmuş kitaplar dinlemesini istiyoruz. Bu arada okuyan çocuklar, başka bir kardeşine bir iyilik yaptığı için çok mutluluk duyduklarını ifade ediyorlar. Bunu zaten yüz ifadelerinden o kadar net anlıyoruz ki…

Sevgili Füsun siz aynı zamanda hem gezgin hem bloggersınız. Hepsi bir arada zor oluyor mu? Sizdeki enerjiyi gördükçe bir gezgin olarak ben utanıyorum da.

Aslında o enerji eminim ki herkeste var. Belki bende farklı olan projecilik geçmişim olması. 30 yılı aşkındır içmimarlık mesleğimde yüzlerce proje ürettim ve uyguladım. Mesleğimin en sevdiğim tarafı, yoktan bir şeyi var etmek. Bunun verdiği hazzı başka hiçbir şeyde bulmak mümkün değil.

Ayrıca gittiğimiz yerlerde çocukların rehberliği ile bölgenin gezilecek ve görülecek yerlerini geziyoruz. Onların anlatımı ile gezmek o kadar güzel ki anlatamam. Hem bu geziyi hem de çocukların minibüsteki okuma anlarını kameralarla kayıt altına alıp belgesel olarak Youtube kanalımızda yayınlıyoruz.

Sanatçı Leman Sam da projeye destek veren isimlerden oldu...

Bütün o güzel enerjinizi bu projeye aktardınız. Çevrenizden veya toplumdan nasıl geri dönüşler aldınız?  Ben geri dönüşleri takip ediyorum müthiş.

İlk günden itibaren (Proje başlayalı 5 ay oldu) o kadar güzel mesajlar, e-mailler alıyoruz ki, çıktığımız yolun doğru bir yol olduğunu kanıtlıyor bize. Her kes bir şekilde projenin ucundan tutup destek olmak istiyor.

Son olarak okuyuculara, biz takipçilere neler söylemek istersiniz?

Ses Kardeşim Sosyal Farkındalık Projesi’ni daha çok kitlelere duyurmak ve daha çok çocuğa sesli kitap oluşturmak için tüm Türkiye’yi dolaşmak en büyük hayalimiz. Bugüne kadar kendi imkanlarımızla 6 farklı yerde 80 ses kaydı oluşturduk. Kitapta 285 tane daha masal var. Bize inanıp destek veren sponsorlarımız olursa kitabı tamamlayacağımızı düşünüyoruz.

Kendi adıma yüreğinize, emeğinize sağlık. Gönlünüzdeki sevgi hiç azalmasın, enerjiniz dolarak taşsın. Çoğalmanız dileğimle, Seviyorum sizi...

Biz teşekkür ederiz…

Röportaj: Hacer Aydın

Ne kadar özel bir kadın olduğunu biliyorum. Ben biliyorum da başkaları bilmiyor. Bize biraz kendini anlatır mısın? Nasıl birisin, nelerden hoşlanırsın... Fotoğraf çekmeye ne zaman başladın, ne türden hoşlanırsın?

Röportaja iltifatla başlamak ne hoş, teşekkür ederim. Kadınların birbirini onore edebilmesi gelişmişlik düzeyi diye düşünüyorum.

Özel olduğumu pek düşünmesem de herkesle aynı acıları yaşamış fakat kendimce başkaldırıp, toplumun biçtiği rolleri üstlenmek istememiş, 80’li yıllarda ortaokul mezunu olarak beş yıl kadar evde oturtulmuş ama o dönemde çokça kitap okuyup ve danteller, kazaklar örsem de ara verdiğim okulu dışarıdan bitirmek için bir mücadele yürüten -tüm akraba muhalefetine rağmen- liseyi dışarıdan iki yıl kadar nispeten hızla bitirip bir yandan da (evden çıkmışken girmek istemeyen) –karşı çıkılsa da bir şekilde işe girebilen (muhasebe bürosuna), hiç bilgisi olmadan başladığı muhasebe işinden müşavirliğe zamanla ulaşıp meslek edinen, hayattaki seçimleri hep zor olan biriydim.

1985 ilk işe başlamam, 1999’da mesleki mali müşavir belgemi almam yanında hep değişik eğitim, seminer vs. sürekli öğrenerek geçirdiğim bir yaşam şekli oldu benimki, hâlâ da devam ediyor … 1989’da aşık oldum, 1993’te evlendim, 1994’te bir kızım oldu, 1996’da evliliğin tüm saçma zorlamalarını kabullenemedim ayrılıp kızımı bir buçuk yaşından itibaren yalnız büyüten daha doğrusu büyütmek zorunda kalan diyelim, böyle mihenk taşları olan yaşamıma, fotoğraf 1992’de ilk defa girmiş oldu.

Bir kültür merkezi vardı oturduğumuz mahallemize yakın, orada Süha Derbent’ten eğitim alarak başladım. Eğitim sonunda ilk çekim gezimizde Eyüp-Piyerloti’ye çıkarmıştı hepimizi Süha hoca. O geziye 2 makine boynumda gitmiştim, 1 makine abimin Zenith’ine siyah-beyaz film, diğeri benim Zenith makineme renkli film takmış, tüm ciddiyetimle katılıp çekmiştim.

Yolunda gitmeyen evlilik-hayal kırıklığım, çocuk, iş derken fotoğrafa bir süre zaman ayıramadım. Yine anı fotoğrafları çekerdim fakat emekli olduktan sonra daha çok çekmeye başladım.

Genelde gidip gördüğüm yerleri çekip, göremeyenlere gösterebilmek amaçlı başladı diyebilirim.

Ben de belgesel ağırlıklı çekiyorum. Sıradan bir gezi sırasında da çekiyorum, politik bir protesto alanında da ama en çok direniş alanlarını seviyorum.

İnsan, çürüyen bir topluma sessiz kalarak en güzel kareleri üretse bile, benim gözümde pek bir şey ifade etmiyor. Sadece fotoğraf üretip başını kuma gömerek yaşayan kesime gösterebilmek için, hem çevremize karşı duyarlı olup hem de fotoğraf üretebiliriz diye düşünüyorum ve bunu göstermek amaçlı çoğunluğu direniş alanlardaki fotoğraflarımdan yollayarak FIAP’a (Uluslar arası fotoğraf federasyonuna) AFIAP ünvanını alabildim.

Sol kesimde çoğunluk bu unvanlara karşıdır, haklıdırlar da, ‘fotoğraf’ yarışmaz, tabiî ki, sergilenir de, kapitalist sistem içinde yaşadığımız da bir gerçek. Fotoğrafa yeni başlayıp fotoğrafı bilenlerin puan vermesi ‘olmuş’ demesi motive edici oluyor.

Foto-öykü çalışmalarım olmuştu 2012-2016 arasında bunlar

1-Türkiye’de Şarabın Öyküsü (2012-2014 arası Namık Kemal Üniv. Şarap Üretim Teknolojisi bölümü okuduğum sırada çektiklerimden oluşan)

2-Kazova Direnişi 3- Bombalara Karşı Sofralar ve 4-Kamp Armen

Çoğunluk alanlarda freelance çektiğim için İFJ basın kartım da var.

Çok ama çok özel bir projenin küratörlüğünü yapıyorsun. İnsanların düşlerini gerçek ediyorsunuz? Bu nasıl bir duygu? 

 Elbette ki müthiş bir duygu. Ama asıl olmasını istediğim bu mahkûmların hayatında güzel gelişmelere sebep olabilmesi. Sadece istedikleri kareleri çekmek beni pek tatmin etmiyor aslında…

55 FOTOĞRAFLA BAŞLADIK

Bu fotoğraf projesinin hikayesini anlatabilir misin? Bu projede yer alma hikayeni de tabii ki.

2013’ten beri dahil olduğum ‘Red Fotoğraf’ grubuna, ‘Görülmüştür’ ekibinin proje teklifi sonrasında yaratılan iki bölümlü projeydi. İlk başlangıcı Mayıs 2015’te red fotograf grubunda bulunan herkese gelen mail ile başladı. 55 fotoğrafçı geri dönüp projede yer almak istediklerini belirtti.

Öncesinde red fotoğraf olarak yapılan her projede yer almış ve red gazete’nin hayata geçirilmesini sağlayanlardan biriyim. Sevdiğim-anlamlı bulduğum projeleri hayata geçirmek için emek verdiğimden bu projenin de ‘sorumlusu’ olmuştum ve itiraz eden de olmamıştı.

1.proje; 55 fotoğraf ve 55 tutsak sayısıyla başladı. Her bir fotoğrafçının birer fotoğrafını yolladık, gönderilen fotoğraflara okumalar yaptı mahkumlar, şiir vs. şeklinde … 1.proje bu şekliyle 9’u yurtiçinde 3’ü yurtdışındaki mekanda sergilendi.

2.Proje için de ‘dışarıda olsanız ne fotoğrafı çekmek istersiniz’ diye sormuştuk. Proje başında hepimizi bu kısım heyecanlandırmıştı. Böyle bir heyecanın peşini bırakamazdım…

Bu arada Red fotoğraf grubu ‘inisiyatif alabilenler’le yürütülen gönüllü grubudur. Henüz belli bir mekânı olmayan, sosyal medya üzerinden duyurularla herkesin katılabildiği sergiler organize eden bir grupken, içinde olduğunda görüyorsun ki ‘eğer bir projeyi yönetiyorsan sonuna kadar sergiyi ortaya koyabilme potansiyelin varsa proje bitiyor, bende yeterince vardı ki bitti. Bunu neden diyorum. 2.proje uzadıkça türlü engeller çıktı, OHAL ilanından sonra proje önderleri rafa kaldırılmasını düşünmüşlerse de ‘proje sorumlusu’ olarak sonlandırıp ortaya çıkardım.

Kolektif iş denilse de böyle gelişmedi, bir yerlerinde ‘sorumlu’ kişiye destek olacak işbölümü yapılmalıdır, tersine engel olanlar vardı, onlara itibar edildiği durumlarda oldu, tüm bunlara rağmen projeyi bitirdim.

Şimdi bunun hiç sözünü etmeden serginin dolanması beni yaralamış olsa da; bu arkadaşların şimdiye kadar hayatlarını hep bir ‘kadın emeği’ ile ortaya koymuş olmalarına bağlıyorum. Alışmışlar bu duruma ve dillendirmeyi tercih etmemeleri bir yaşam tarzı olmuş, demek ki diye düşünüyorum.

2.projenin sonuna doğru görülmüştür ekibinden ne istesem hep, Tülin Şahin Okay’ın isteği yerine getirdiği iletildi hep. Kime bu rahatsızlığımı söylesem ‘o yüzyılların sorunu, hep böyle oldu, boş ver, sus aynen devam et’ demelerine de şaşkın kalıp, ilk defa yazılı olarak burada da dillendirip bunun artık değişmesini, kadın emeğine saygı gösterilmesi gereken bir şey olduğunu bunu ‘bir şekilde bir cümle ile de olsa anılmasını’ isterdim.

Sitemim neden biliyor musunuz, kimse bilmiyor tek kişinin inat ve azmi sebebiyle bittiğini, böyle bir güzel çalışma şehir şehir ve yakında ülke ülke gezecek … sadece bir teşekkür etmek neden zor geliyor anlayamıyorum, oysa bunu yapmayan biri sadece bir salon ayarlayan bir arkadaşımıza yarım sayfa teşekkür vs. yazabiliyorken, projeyi bitirenin hiç anılmaması garip değil mi? yaralıyor ister istemez…

Kısaca ben haksızlıklar karşısında susamıyorum. Projeyi düşünmek elbette ki çok önemlidir, ve (görülmüştür ekibi müthiş güzel bir iş yapıyor bunu her zaman söylüyorum, taktir de ediyorum) ama hayata geçirilmeyen projeler ne kadar çoktur bir düşünün. İyi ki inat edip bitirmişim diye düşünüyorum, zaten bana rastlamışsa başka yolu yoktu. Bunu rahatlıkla söyleyebilirim.  

Serginizi İzmir’de gezmiştim. Her fotoğrafın önünde dakikalarca kaldığımı biliyorum. Hatta bir arkadaşım baştan sona ağlayarak sergiyi izlemişti. Sergiye gelenlerin tepkileri nasıl sizce?

Sergimizde aynı sizin gözlemlediğiniz gibi duygu seli akıp geçiyor, her kesimden insanın ‘insani duygularını’ öne çıkarıyor. Düşünce suçlusu olarak ceza almış kişilerin hayallerindeki karelerin ne kadar hayattan kareler olduğunu görerek çok etkileniyorlar…

MEKTUPLAŞMA İLE ULAŞTIK

Düşlerini gerçek ettiğiniz insanları nasıl buluyorsunuz ve nasıl ulaşıyorsunuz?

Projenin ortağı olan www.gorulmustur.org ekibi çok sıra dışı bir görev yapıyor, siyasi mahkumların cezaevinde yalnız olmadıklarını vurgulamak için onlarla sürekli mektuplaşma yönünde çağrılar yapıyorlar ve bu siteye girerseniz A’dan, Z’ye mahkum isim listesi ve adreslerini görürsünüz, sizler de kimseye sormadan o kişilerle mektuplaşabilir, kart gönderebilir veya fotoğraf bastırıp yollayabilirsiniz.

Proje başında her bir fotoğrafçı için oradan (görülmüştür yetkilisinin) seçtiği bir mahkumla, hem mektuplaşma, hem de proje sonuna kadar yazışmayı devam ettirdik.

Mektuplaşmaya devam etmeyen fotoğrafçılar da olmuştur, kendi tercihleridir. ( -ki ben hâlâ mektuplaşmaya devam ediyorum, çünkü öyküler yazıyor Nuri, o konuda yardımcı oluyorum, daktilo edip basıma hazırlıyoruz mektuplaşarak)

Böyle bir yolu bana açtığı için de görülmüştür ekibine elbette ki teşekkür ediyorum.

2.projede istekler çoğalıp fotoğrafçılar kurgu fotoğraf yapamayıp ayrılınca, 8 fotoğrafçı 2’şer fotoğraf isteğini yerine getirdik. (Eğer yeterli sayıda fotoğrafçıya ulaşamasaydım, kararlıydım, arşivimden isteklere yakın fotoğraflarımdan seçerek yine projeyi görünür kılacaktım, ama ne kadar çok fotoğrafçıyla bitirirsek o kadar çok kişiye ulaşacak fikriyle çoğalmayı uygun gördüm)

68 kişi olarak başladığınız bu düş yolculuğunda kaç kişi kaldınız? Ne gibi zorluklarla karşılaşıyorsunuz?

Üstte biraz anlattığım 1.proje sonrası serginin bir hayli ilgi görmesiyle başka fotoğrafçı arkadaşların projeye dahil olmayı istemelerinden sayımız 66’ya çıkmıştı ve yeni mahkumlardan yeni istekler alındı, herkese çekmesi gereken mahkum isteği ulaştırılmış oldu…

Fakat OHAL süreci yüzünden çokça arkadaşımız projeden ayrıldı, şimdi fotoğrafçı giriş çıkış listeme baktığımda sözel teklifler hariç toplamda 114 fotoğrafçı ile muhatap olmuşum proje boyunca…

Mayıs-2017’de 2.projenin rafa kaldırılma söylemi yapıldıktan sonra, tüm inisiyatif bana kaldı.

Mesela, 2.proje başından beri sebepsiz şekilde (konuşmaya da yanaşmayan) enerjimi düşüren iki kadın fotoğrafçı ile proje sonuna kadar iletişim kurmadım, tam projeyi bitirdim ardından proje yetkililerinden bu arkadaşlar konularını çekmişse projeye dahil edip emeklerine yer vereceğimi söyledim. Bunca emek karşısında olumsuz cümle kuracak kimse kalmasın istedim.

FOROĞRAFLARIN HEPSİ ÇOK ÖZEL

Seni en çok etkileyen düş fotoğrafı hangisi?

2.projeyi öyle içselleştirmişim ki hani derler ya hepsi çocuğum gibi... Aynen öyle ayırım yapamıyorum. 68 mahkumun isteğini yerine getiren her fotoğrafçı arkadaşın emeğine saygı duyuyorum. Kimisi zaten hazırda uyan karesi vardı, verdi uzaktan izlemeye başladı gidişatı, kimisi çok zorlandı.

Çoğunluğumuz ‘belgesel’ tarzda fotoğraf çektiğimiz için ‘kurgu’ fotoğrafta zorlandık, çok kolay bir istek kare olsa da, bir roman gibi istekler de gelmişti, çok az da olsa imkânsız olabilecek ‘düşleri’ photoshop yardımıyla tamamladık.

Projeyi hızlandırıp, ayrılanların yerine konularını yapabilecek arkadaşlara yolladıktan sonra (o yıl çalıştığım için sadece hafta sonu gidebiliyordum) 6 hafta sonunda her bir yeni giren arkadaşla çekime gidip onlara bazen destek olup, bazen de modellik yaparak hızlandırdım. Son aşamada projeye eklediğim arkadaşlarımın azmi ile ipi göğüsledik.

Her zaman red fotoğraf işlerini birlikte yaptığımız grafiker arkadaşımız çok sayıda fotoğraf olduğundan, zamanının olmadığını söyleyince grafiker arayışıma Kerim Eren abimiz, mahkumlardan birini tanıdığı için destek verdi. Emeğinin değeri çok yüksektir gözümde, çünkü geçmişte omuzu zaten sakat olan abimiz, bir de o hafta üzerine yeniden düşmüştü, kolu sargıda-omuzundan asılı, hafta sonları Cumartesi Anneleri sonrasında gün boyu katalog düzeltmelerini onun yönlendirmesi ile yaparak basıma hazır hale birlikte getirmiştik.

Onun yanında Yurdal Bilgiç, Hıdır Gün, Sadık Üçok ve Şükrü arkadaş (Gülender Sönmez’in irtibatı) photoshop konusunda işlerimizi keyifle yormadan hemen yapıp hallettiler. Hepsine çok teşekkür ediyorum, onlar olmasa proje daha da çok uzardı…

Emeği geçen herkese minnettarım… Bunu söylemekten hiç zorlanmıyorum, çünkü ‘emek’ verdiler, pozitif enerjiyle yanımda olanlar iyi ki projedeydiler. Emine Başa, Gülender Sönmez, Sultan Esen, Ahmet Demirsoy, Seda Öz, Halil Doğan gibi…

Ve sergi baskılarımızı özenle yapan Alin Fotoğraf-Ali Aydın’a da teşekkür ediyorum.

SERGİ İSVİÇRE VE FRANSA’YA GİDİYOR…

Sergi en son Kuşadası KUAKMER'de açıldı ve ben herkesin görmesini isterdim. Ama bu yazı yayınlandığında kapanmış olacak. Peki uzatılma olasılığı var mı?

Ne yazık ki KUAKMER’in kuruluş yıl dönümü etkinliğine denk geldiğinden uzatamadılar.

Not olarak düşmek istiyorum. Sergi; İstanbul, Mersin, Ş.Urfa, G.Antep, Adana, Ankara, İzmir ve Kuşadası(Aydın)’da sergilendi.

Bu arada yurtdışı sergileri başlıyor…

İsviçre-Bern :19-27 Eylül

İsviçre-Basel : 29-30 Eylül

İsviçre-Lozan 03-05 Ekim

Fransa Paris Ekim ayı içinde olacak. Bu yurtdışı sergileri ‘görülmüştür ekibi’ organize etti.

Mainheim-Almanya’da Ocak 2019’da olacak, sergiyi red fotoğraftan aynı zamanda katılımcımızda olan Enver Enli organize ediyor ve Almanya çevresinde başka mekanlarda da düşünülüyor …

Bu arada sergi mekânlarını, projede bulunan değişik illerdeki fotoğrafçı arkadaşlarımız ayarlıyor ve biz götürüyoruz. 35x50 boyutunda 68 fotoğrafımız var, biraz çok sayıda fotoğraf olduğundan salonun kapasitesi önemli.

İstanbul’da ilk 3 günlük tanıtım sergisi olmuştu daha birkaç mekâna gidebilir. Şişli Belediyesi Nazım Hikmet Kültür Merkezi-Şişli’ye başvurdum yanıt bekliyorum Ekim ayı için…

 İnsanlığın için sana çok teşekkür ediyorum, senin gibilerinin çoğalması dileğimle...

Ankara Katliamı tanıklığımın sonrasında beni rehabilite etme yanı da var bu 2.projenin tam yeni başlamıştık ki katliamı yaşadık, ‘sabahlara kadar uyumadım’ demek yerine, ‘sabahlara kadar çalıştım’ oldu bu ve Kamp Armen belgesel çalışmam…

Ve sadece o da değil  bir sürü olumsuzluklar yaşadım bu süreçte, kişisel ve toplumsal olarak…Ayakta kalmak önemliydi, olumsuzluklara sırtımı dönüp, HERŞEYE rağmen, güzel üretimlerle hayata devam edebilmek iyi geldi ...

Asıl ben teşekkür ederim Hacer Aydın, iyi ki varız, her zaman da bizim gibiler olsun, olmalı, yoksa yaşam çok keyifsiz olurdu…:

Röportaja iltifatla başlamak ne hoş, teşekkür ederim. Kadınların birbirini onore edebilmesi gelişmişlik düzeyi diye düşünüyorum.

Özel olduğumu pek düşünmesem de herkesle aynı acıları yaşamış fakat kendimce başkaldırıp, toplumun biçtiği rolleri üstlenmek istememiş, 80’li yıllarda ortaokul mezunu olarak beş yıl kadar evde oturtulmuş ama o dönemde çokça kitap okuyup ve danteller, kazaklar örsem de ara verdiğim okulu dışarıdan bitirmek için bir mücadele yürüten -tüm akraba muhalefetine rağmen- liseyi dışarıdan iki yıl kadar nispeten hızla bitirip bir yandan da (evden çıkmışken girmek istemeyen) –karşı çıkılsa da bir şekilde işe girebilen (muhasebe bürosuna), hiç bilgisi olmadan başladığı muhasebe işinden müşavirliğe zamanla ulaşıp meslek edinen, hayattaki seçimleri hep zor olan biriydim.

1985 ilk işe başlamam, 1999’da mesleki mali müşavir belgemi almam yanında hep değişik eğitim, seminer vs. sürekli öğrenerek geçirdiğim bir yaşam şekli oldu benimki, hâlâ da devam ediyor … 1989’da aşık oldum, 1993’te evlendim, 1994’te bir kızım oldu, 1996’da evliliğin tüm saçma zorlamalarını kabullenemedim ayrılıp kızımı bir buçuk yaşından itibaren yalnız büyüten daha doğrusu büyütmek zorunda kalan diyelim, böyle mihenk taşları olan yaşamıma, fotoğraf 1992’de ilk defa girmiş oldu.

Bir kültür merkezi vardı oturduğumuz mahallemize yakın, orada Süha Derbent’ten eğitim alarak başladım. Eğitim sonunda ilk çekim gezimizde Eyüp-Piyerloti’ye çıkarmıştı hepimizi Süha hoca. O geziye 2 makine boynumda gitmiştim, 1 makine abimin Zenith’ine siyah-beyaz film, diğeri benim Zenith makineme renkli film takmış, tüm ciddiyetimle katılıp çekmiştim.

Yolunda gitmeyen evlilik-hayal kırıklığım, çocuk, iş derken fotoğrafa bir süre zaman ayıramadım. Yine anı fotoğrafları çekerdim fakat emekli olduktan sonra daha çok çekmeye başladım.

Genelde gidip gördüğüm yerleri çekip, göremeyenlere gösterebilmek amaçlı başladı diyebilirim.

Ben de belgesel ağırlıklı çekiyorum. Sıradan bir gezi sırasında da çekiyorum, politik bir protesto alanında da ama en çok direniş alanlarını seviyorum.

İnsan, çürüyen bir topluma sessiz kalarak en güzel kareleri üretse bile, benim gözümde pek bir şey ifade etmiyor. Sadece fotoğraf üretip başını kuma gömerek yaşayan kesime gösterebilmek için, hem çevremize karşı duyarlı olup hem de fotoğraf üretebiliriz diye düşünüyorum ve bunu göstermek amaçlı çoğunluğu direniş alanlardaki fotoğraflarımdan yollayarak FIAP’a (Uluslar arası fotoğraf federasyonuna) AFIAP ünvanını alabildim.

Sol kesimde çoğunluk bu unvanlara karşıdır, haklıdırlar da, ‘fotoğraf’ yarışmaz, tabiî ki, sergilenir de, kapitalist sistem içinde yaşadığımız da bir gerçek. Fotoğrafa yeni başlayıp fotoğrafı bilenlerin puan vermesi ‘olmuş’ demesi motive edici oluyor.

Foto-öykü çalışmalarım olmuştu 2012-2016 arasında bunlar

1-Türkiye’de Şarabın Öyküsü (2012-2014 arası Namık Kemal Üniv. Şarap Üretim Teknolojisi bölümü okuduğum sırada çektiklerimden oluşan)

2-Kazova Direnişi 3- Bombalara Karşı Sofralar ve 4-Kamp Armen

Çoğunluk alanlarda freelance çektiğim için İFJ basın kartım da var.

Çok ama çok özel bir projenin küratörlüğünü yapıyorsun. İnsanların düşlerini gerçek ediyorsunuz? Bu nasıl bir duygu? 

 Elbette ki müthiş bir duygu. Ama asıl olmasını istediğim bu mahkûmların hayatında güzel gelişmelere sebep olabilmesi. Sadece istedikleri kareleri çekmek beni pek tatmin etmiyor aslında…

55 FOTOĞRAFLA BAŞLADIK

Bu fotoğraf projesinin hikayesini anlatabilir misin? Bu projede yer alma hikayeni de tabii ki.

2013’ten beri dahil olduğum ‘Red Fotoğraf’ grubuna, ‘Görülmüştür’ ekibinin proje teklifi sonrasında yaratılan iki bölümlü projeydi. İlk başlangıcı Mayıs 2015’te red fotograf grubunda bulunan herkese gelen mail ile başladı. 55 fotoğrafçı geri dönüp projede yer almak istediklerini belirtti.

Öncesinde red fotoğraf olarak yapılan her projede yer almış ve red gazete’nin hayata geçirilmesini sağlayanlardan biriyim. Sevdiğim-anlamlı bulduğum projeleri hayata geçirmek için emek verdiğimden bu projenin de ‘sorumlusu’ olmuştum ve itiraz eden de olmamıştı.

1.proje; 55 fotoğraf ve 55 tutsak sayısıyla başladı. Her bir fotoğrafçının birer fotoğrafını yolladık, gönderilen fotoğraflara okumalar yaptı mahkumlar, şiir vs. şeklinde … 1.proje bu şekliyle 9’u yurtiçinde 3’ü yurtdışındaki mekanda sergilendi.

2.Proje için de ‘dışarıda olsanız ne fotoğrafı çekmek istersiniz’ diye sormuştuk. Proje başında hepimizi bu kısım heyecanlandırmıştı. Böyle bir heyecanın peşini bırakamazdım…

Bu arada Red fotoğraf grubu ‘inisiyatif alabilenler’le yürütülen gönüllü grubudur. Henüz belli bir mekânı olmayan, sosyal medya üzerinden duyurularla herkesin katılabildiği sergiler organize eden bir grupken, içinde olduğunda görüyorsun ki ‘eğer bir projeyi yönetiyorsan sonuna kadar sergiyi ortaya koyabilme potansiyelin varsa proje bitiyor, bende yeterince vardı ki bitti. Bunu neden diyorum. 2.proje uzadıkça türlü engeller çıktı, OHAL ilanından sonra proje önderleri rafa kaldırılmasını düşünmüşlerse de ‘proje sorumlusu’ olarak sonlandırıp ortaya çıkardım.

Kolektif iş denilse de böyle gelişmedi, bir yerlerinde ‘sorumlu’ kişiye destek olacak işbölümü yapılmalıdır, tersine engel olanlar vardı, onlara itibar edildiği durumlarda oldu, tüm bunlara rağmen projeyi bitirdim.

Şimdi bunun hiç sözünü etmeden serginin dolanması beni yaralamış olsa da; bu arkadaşların şimdiye kadar hayatlarını hep bir ‘kadın emeği’ ile ortaya koymuş olmalarına bağlıyorum. Alışmışlar bu duruma ve dillendirmeyi tercih etmemeleri bir yaşam tarzı olmuş, demek ki diye düşünüyorum.

2.projenin sonuna doğru görülmüştür ekibinden ne istesem hep, Tülin Şahin Okay’ın isteği yerine getirdiği iletildi hep. Kime bu rahatsızlığımı söylesem ‘o yüzyılların sorunu, hep böyle oldu, boş ver, sus aynen devam et’ demelerine de şaşkın kalıp, ilk defa yazılı olarak burada da dillendirip bunun artık değişmesini, kadın emeğine saygı gösterilmesi gereken bir şey olduğunu bunu ‘bir şekilde bir cümle ile de olsa anılmasını’ isterdim.

Sitemim neden biliyor musunuz, kimse bilmiyor tek kişinin inat ve azmi sebebiyle bittiğini, böyle bir güzel çalışma şehir şehir ve yakında ülke ülke gezecek … sadece bir teşekkür etmek neden zor geliyor anlayamıyorum, oysa bunu yapmayan biri sadece bir salon ayarlayan bir arkadaşımıza yarım sayfa teşekkür vs. yazabiliyorken, projeyi bitirenin hiç anılmaması garip değil mi? yaralıyor ister istemez…

Kısaca ben haksızlıklar karşısında susamıyorum. Projeyi düşünmek elbette ki çok önemlidir, ve (görülmüştür ekibi müthiş güzel bir iş yapıyor bunu her zaman söylüyorum, taktir de ediyorum) ama hayata geçirilmeyen projeler ne kadar çoktur bir düşünün. İyi ki inat edip bitirmişim diye düşünüyorum, zaten bana rastlamışsa başka yolu yoktu. Bunu rahatlıkla söyleyebilirim.  

Serginizi İzmir’de gezmiştim. Her fotoğrafın önünde dakikalarca kaldığımı biliyorum. Hatta bir arkadaşım baştan sona ağlayarak sergiyi izlemişti. Sergiye gelenlerin tepkileri nasıl sizce?

Sergimizde aynı sizin gözlemlediğiniz gibi duygu seli akıp geçiyor, her kesimden insanın ‘insani duygularını’ öne çıkarıyor. Düşünce suçlusu olarak ceza almış kişilerin hayallerindeki karelerin ne kadar hayattan kareler olduğunu görerek çok etkileniyorlar…

MEKTUPLAŞMA İLE ULAŞTIK

Düşlerini gerçek ettiğiniz insanları nasıl buluyorsunuz ve nasıl ulaşıyorsunuz?

Projenin ortağı olan www.gorulmustur.org ekibi çok sıra dışı bir görev yapıyor, siyasi mahkumların cezaevinde yalnız olmadıklarını vurgulamak için onlarla sürekli mektuplaşma yönünde çağrılar yapıyorlar ve bu siteye girerseniz A’dan, Z’ye mahkum isim listesi ve adreslerini görürsünüz, sizler de kimseye sormadan o kişilerle mektuplaşabilir, kart gönderebilir veya fotoğraf bastırıp yollayabilirsiniz.

Proje başında her bir fotoğrafçı için oradan (görülmüştür yetkilisinin) seçtiği bir mahkumla, hem mektuplaşma, hem de proje sonuna kadar yazışmayı devam ettirdik.

Mektuplaşmaya devam etmeyen fotoğrafçılar da olmuştur, kendi tercihleridir. ( -ki ben hâlâ mektuplaşmaya devam ediyorum, çünkü öyküler yazıyor Nuri, o konuda yardımcı oluyorum, daktilo edip basıma hazırlıyoruz mektuplaşarak)

Böyle bir yolu bana açtığı için de görülmüştür ekibine elbette ki teşekkür ediyorum.

2.projede istekler çoğalıp fotoğrafçılar kurgu fotoğraf yapamayıp ayrılınca, 8 fotoğrafçı 2’şer fotoğraf isteğini yerine getirdik. (Eğer yeterli sayıda fotoğrafçıya ulaşamasaydım, kararlıydım, arşivimden isteklere yakın fotoğraflarımdan seçerek yine projeyi görünür kılacaktım, ama ne kadar çok fotoğrafçıyla bitirirsek o kadar çok kişiye ulaşacak fikriyle çoğalmayı uygun gördüm)

68 kişi olarak başladığınız bu düş yolculuğunda kaç kişi kaldınız? Ne gibi zorluklarla karşılaşıyorsunuz?

Üstte biraz anlattığım 1.proje sonrası serginin bir hayli ilgi görmesiyle başka fotoğrafçı arkadaşların projeye dahil olmayı istemelerinden sayımız 66’ya çıkmıştı ve yeni mahkumlardan yeni istekler alındı, herkese çekmesi gereken mahkum isteği ulaştırılmış oldu…

Fakat OHAL süreci yüzünden çokça arkadaşımız projeden ayrıldı, şimdi fotoğrafçı giriş çıkış listeme baktığımda sözel teklifler hariç toplamda 114 fotoğrafçı ile muhatap olmuşum proje boyunca…

Mayıs-2017’de 2.projenin rafa kaldırılma söylemi yapıldıktan sonra, tüm inisiyatif bana kaldı.

Mesela, 2.proje başından beri sebepsiz şekilde (konuşmaya da yanaşmayan) enerjimi düşüren iki kadın fotoğrafçı ile proje sonuna kadar iletişim kurmadım, tam projeyi bitirdim ardından proje yetkililerinden bu arkadaşlar konularını çekmişse projeye dahil edip emeklerine yer vereceğimi söyledim. Bunca emek karşısında olumsuz cümle kuracak kimse kalmasın istedim.

FOROĞRAFLARIN HEPSİ ÇOK ÖZEL

Seni en çok etkileyen düş fotoğrafı hangisi?

2.projeyi öyle içselleştirmişim ki hani derler ya hepsi çocuğum gibi... Aynen öyle ayırım yapamıyorum. 68 mahkumun isteğini yerine getiren her fotoğrafçı arkadaşın emeğine saygı duyuyorum. Kimisi zaten hazırda uyan karesi vardı, verdi uzaktan izlemeye başladı gidişatı, kimisi çok zorlandı.

Çoğunluğumuz ‘belgesel’ tarzda fotoğraf çektiğimiz için ‘kurgu’ fotoğrafta zorlandık, çok kolay bir istek kare olsa da, bir roman gibi istekler de gelmişti, çok az da olsa imkânsız olabilecek ‘düşleri’ photoshop yardımıyla tamamladık.

Projeyi hızlandırıp, ayrılanların yerine konularını yapabilecek arkadaşlara yolladıktan sonra (o yıl çalıştığım için sadece hafta sonu gidebiliyordum) 6 hafta sonunda her bir yeni giren arkadaşla çekime gidip onlara bazen destek olup, bazen de modellik yaparak hızlandırdım. Son aşamada projeye eklediğim arkadaşlarımın azmi ile ipi göğüsledik.

Her zaman red fotoğraf işlerini birlikte yaptığımız grafiker arkadaşımız çok sayıda fotoğraf olduğundan, zamanının olmadığını söyleyince grafiker arayışıma Kerim Eren abimiz, mahkumlardan birini tanıdığı için destek verdi. Emeğinin değeri çok yüksektir gözümde, çünkü geçmişte omuzu zaten sakat olan abimiz, bir de o hafta üzerine yeniden düşmüştü, kolu sargıda-omuzundan asılı, hafta sonları Cumartesi Anneleri sonrasında gün boyu katalog düzeltmelerini onun yönlendirmesi ile yaparak basıma hazır hale birlikte getirmiştik.

Onun yanında Yurdal Bilgiç, Hıdır Gün, Sadık Üçok ve Şükrü arkadaş (Gülender Sönmez’in irtibatı) photoshop konusunda işlerimizi keyifle yormadan hemen yapıp hallettiler. Hepsine çok teşekkür ediyorum, onlar olmasa proje daha da çok uzardı…

Emeği geçen herkese minnettarım… Bunu söylemekten hiç zorlanmıyorum, çünkü ‘emek’ verdiler, pozitif enerjiyle yanımda olanlar iyi ki projedeydiler. Emine Başa, Gülender Sönmez, Sultan Esen, Ahmet Demirsoy, Seda Öz, Halil Doğan gibi…

Ve sergi baskılarımızı özenle yapan Alin Fotoğraf-Ali Aydın’a da teşekkür ediyorum.

SERGİ İSVİÇRE VE FRANSA’YA GİDİYOR…

Sergi en son Kuşadası KUAKMER'de açıldı ve ben herkesin görmesini isterdim. Ama bu yazı yayınlandığında kapanmış olacak. Peki uzatılma olasılığı var mı?

Ne yazık ki KUAKMER’in kuruluş yıl dönümü etkinliğine denk geldiğinden uzatamadılar.

Not olarak düşmek istiyorum. Sergi; İstanbul, Mersin, Ş.Urfa, G.Antep, Adana, Ankara, İzmir ve Kuşadası(Aydın)’da sergilendi.

Bu arada yurtdışı sergileri başlıyor…

İsviçre-Bern :19-27 Eylül

İsviçre-Basel : 29-30 Eylül

İsviçre-Lozan 03-05 Ekim

Fransa Paris Ekim ayı içinde olacak. Bu yurtdışı sergileri ‘görülmüştür ekibi’ organize etti.

Mainheim-Almanya’da Ocak 2019’da olacak, sergiyi red fotoğraftan aynı zamanda katılımcımızda olan Enver Enli organize ediyor ve Almanya çevresinde başka mekanlarda da düşünülüyor …

Bu arada sergi mekânlarını, projede bulunan değişik illerdeki fotoğrafçı arkadaşlarımız ayarlıyor ve biz götürüyoruz. 35x50 boyutunda 68 fotoğrafımız var, biraz çok sayıda fotoğraf olduğundan salonun kapasitesi önemli.

İstanbul’da ilk 3 günlük tanıtım sergisi olmuştu daha birkaç mekâna gidebilir. Şişli Belediyesi Nazım Hikmet Kültür Merkezi-Şişli’ye başvurdum yanıt bekliyorum Ekim ayı için…

 İnsanlığın için sana çok teşekkür ediyorum, senin gibilerinin çoğalması dileğimle...

Ankara Katliamı tanıklığımın sonrasında beni rehabilite etme yanı da var bu 2.projenin tam yeni başlamıştık ki katliamı yaşadık, ‘sabahlara kadar uyumadım’ demek yerine, ‘sabahlara kadar çalıştım’ oldu bu ve Kamp Armen belgesel çalışmam…

Ve sadece o da değil  bir sürü olumsuzluklar yaşadım bu süreçte, kişisel ve toplumsal olarak…Ayakta kalmak önemliydi, olumsuzluklara sırtımı dönüp, HERŞEYE rağmen, güzel üretimlerle hayata devam edebilmek iyi geldi ...

Asıl ben teşekkür ederim Hacer Aydın, iyi ki varız, her zaman da bizim gibiler olsun, olmalı, yoksa yaşam çok keyifsiz olurdu…

Röportaj: Hacer Aydın

Manşet fotoğraf: Nurten Gül

Küçük yaşlarda ailesiyle birlikte Erzurum’dan İzmir’e gelen Harun Cici’nin yaşam mücadelesi çok erken başlamış. 'Çok yoksulduk. Ailede herkes bir işin ucundan tutmalıydı, benim kısmetime kuaför çıraklığı düştü” diyen Cici’den başarılarla dolu meslek yaşamını dinlerken onun iyiliksever yüreği ve aktivist yanını da tanıdık. 

Hayata çok küçük yaşlarda ve büyük yoksunluklarla başladınız. Artık başka hayatlara iyilik eliyle dokunabilen ünlü bir iş insanı ve önemli bir doğa eylemcisisiniz. Böyle bir hayatı tasarlamış mıydınız? 

Her sohbetimizde tekrarlarım, ben bir Anadolu gerçeğiyim. Geçinmek için Türkiye’nin en doğusundan en batısına göç etmek zorunda kalan bir ailenin çocuğu olarak hep çalıştım, hala da çalışıyorum. Zaten benim yeteneğimi keşfetmeme sebep olan, gün yüzüne çıkartan motivasyon kaynağım da durmadan çalışmaktır. 

Demek ki hayat size çocukluğunuzu yaşamaya hiç fırsat tanımamış… 

Belki de doğrusu buydu. Böyle zorlu bir hayat yaşamasaydım elde ettiğim başarıları başka kişilerde seyreden biri olurdum. Zorluklar bizim hayattaki en büyük öğretmenlerimizdir. İnsanın bilinçlenmesindeki en önemli itici güç de verilen yaşam savaşıdır.

yandan okudunuz, bir yandan da mesleğinizde ilerlediniz… 

Aynen öyle oldu. Zaten ilk salonumu açtığımda 16 yaşındaydım. Yeniden dünyaya gelsem aynı şeyleri yaşar, aynı savaşı vermek isterim. Benim o ortaya koyduğum mücadele var ya, karnım doyduysa işte ona borçluyum. Bu işten aş yedim, bir aile sahibi oldum, onları kimseye muhtaç etmedim. 

Hep çalıştınız mı?.. Bu şartlarda kendinizi yetiştirmeyi, bilinçli bir birey olmayı nasıl başardınız? 

Hayat mücadelemi verirken hep okudum, beni besleyecek kaynaklardan bilgi açlığımı giderdim. Kendimi yetiştirdikçe hem işime farkındalık kazandırdım hem de ülkeme ve insanlarıma karşı duyduğum sorumlulukların farkına vardım. Şimdi alaylı olarak yetiştiğim mesleğimde mekteplilerin yetişmesi için çaba sarf ediyorum. 

Yapılan iyiliklerden söz etmek bizim kültürümüzde pek hoş karşılanmaz. Ancak siz örnek alınması gereken bir kişiliksiniz. Ve bu yüzden de biraz neler yaptığınızdan söz edelim… 

Herkes gücü yettiğince etrafına muhtaçlara yardım elini uzatır. Ancak bu bireysel eylemler büyük yangını söndürmeye yetmez. İyilikler organize olmalı. İnsanlar güçlerini birleştirmeli ve yarattıkları ortak sinerjiyle yol almalı. Bu anlamda ben küçük bir örnek vermek isterim. Mesela neredeyse yarım asır önce kaderine terk ettiğimiz köyümüze el attık. Önce ben gittim. Ata evini elden geçirdim, köyü terk eden diğerlerini teşvik ettim. Birçok kişi geldi, köy evlerini tadilattan geçirdi, böylelikle köyün ekonomisi canlandı. Yoksullukla boğuşan ata beldemize para girdi, istihdam oluştu, gençler ekmek kazandı. 

Sanırım Ovacık Belediye Başkanı Mehmet Maçoğlu’nun çalışmalarına benzer bir proje de yürütüyorsunuz… 

Evet hala üzerinde çalışıyoruz. Köyümüzde bir kooperatif kurmak istiyorum. Bu kooperatif ile has tohumlar kullanarak yetiştirdiğimiz organik tarım ürünlerini büyük şehirlerdeki tüketicilere satıp doğduğum toprakların insanlarına faydalı olmak istiyorum.  Zaten bu proje tamamen gerçekleştiğinde o ürünleri ilk satın alan kişi de ben olurum. Bu da benim hediyem olur. Ayrıca kuracağımız kooperatifte köyümüzün gençleri iş sahibi olur, yüzyıllardır kullandığımız milli tohumlarımız da yok olmaktan kurtulur. 

Söz buraya gelmişken ben de sohbetimizin konusunu doğasever, çevreci ve aktivist kişiliğinize getirmek isterim. O zorlu yaşam mücadelesinde o kimliği nasıl edindiniz?  İnsan yaşadığı topraklara daima borçludur, ne yaparsa yapsın o borcunu ödeyemez. Doğduğunuz ve doyduğunuz topraklara şükrünüzü eda etmelisiniz. Bunun en etkili ve kolay yolu da sosyal sorumluluk projeleri tasarlayıp gerçekleştirmekten geçer. 

O vakit bize biraz bu projelerden söz edin… 

Unesco 2007’yi Mevlana yılı ilan etmişti. Biz bu bağlamda Rasya’nın Leningrad kentindeki ünlü Neva köprüsünün üzerinde ‘Kim Olursan Ol Gel’ felsefesiyle kadın saçlarıyla müthiş bir teatral sunum yaptık. Gerçek bir şovdu ve büyük ses getirdi. 

İlerleyen yıllarda da projelerin yenileri geldi sanırım… 

Tabii ki! Mesela o parlak projenin ardından ‘Doğa Çöl Olmasın’ işi geldi. Daha sonra ‘Çocuk Gelinlere Hayır’ gibi projeler yaptık. Hepsi de hedefine ulaşan, önemli işlerdi. 

Kuraklıkla ilgili bir projeniz de ses getirmişti… 

“Tortum Çöl Olmasın” projesinden söz ediyorsunuz. Amacımız, kuraklığın tehdidini iyiden iyiye hissettirdiği bu dönemlerde ormanlar oluşturarak çölleşmeye karşı durmak, insanların zihninde de bir farkındalık yaratmak istiyoruz. Bütün gayretimiz, doğanın yok olmasına karşı direnişimizi sonuna kadar sürdürmek. Bu kapsamda zamanla bir milyon fidan toprakla buluşacak.  

Mesleğinizde de en üst mertebelere çıktınız. Parlak bir meslek kariyeriniz var. Saç tasarımında bir marka yarattınız. 

Evet İzmirliler lütfetti ve Harun Cici bir marka oldu. İşyerimin kapısında sadece “HC Harun Cici” yazıyor. Ben de naçizane güzel İzmir’in kent kültürüne bir katkı yapmış oldum. 

Bu başarının sırları ve ipuçları olmalı ki böyle bir başarı gelsin… 

Elbette. Aslında herkesin kendince yarattığı tarzı vardır. Tamamen ona özel becerileri vardır. Mesela ben saçla dans ederim. Oynarım onunla. Parmaklarımın ucunda onun hafifliğini, bana boyun eğip şekil almasından büyük bir haz alırım. Saç deyip geçmeyin, büyük bir esin kaynağıdır. Mesela saçlarla hikâyeler anlatırız. Mesela deriz ki “Bir gecede saçlarım beyazladı.” Çünkü saç bu, sizin ruh halinizden etkilenir. Kirli havalarda küser, ozon tabakasın yıpranınca onun da modu düşer, doğadan etkilenir. 

Tüm o bilgi ve deneyimlerinizi gençlere aktarıyor musunuz? Bu benim borcum zaten, bildiklerimi, biriktirdiklerimi yeni kuşaklara aktarmak. Mesleğimle ilgili olarak dünyanın dört biryanına gittim, gitmeye de devam ediyorum. Buralardaki akademilerde, okullarda seminerler veriyorum. Saç üzerine eğitimler düzenliyorum. 

Yeni modelleri tasarlarken nelerden ilham alıyorsunuz? 

Bir iş yapacaksanız doğayla barışık olmalısınız. Onunla bağınızı koparmamalısınız. Çünkü koptuğun zaman doğa da seni yok sayar. Unutmayın doğa boşluğu affetmez.   

Anadolu kültürünü saçlara yansıttım! 

KADİM Anadolu kültüründe, şiirlerimizde, türkülerimizde, manilerimizde saç hep vardır. Sepet örgülerini, hasırları düşünün. İşte ben bu kültürü tasarımlarıma yansıttım. Hasır örgü tasarımımla Bulgaristan'daki yarışmada dünya birinciliğine ulaştım. Çok da ilgi gördü tasarımım. Sonra Rusya’ya davet edildim. Ardından Ukrayna'yı ve Balkanlar'ı dolaştım. Bütün bunlar ülkemi ve ülkemin kültürünün oralarda tanınmasına vesile oldu. İşte bunun kıvancı bana yeter de artar bile.

Toska, Vatan Toprağı Kutsaldır Kaderine Terk Edilemez” diyen Atatürk’ü saygıyla anarak doğa korumacılığında önderliğini Orman Çiftliği, Yürüyen Köşk ve Yalova’daki Arboretum çalışmalarıyla gösterdiğini bir kez daha hatırlamamız lazım" diyor..."

Bize kendinizi tanıtır mısınız?

“İzmir doğumluyum. Lisans ve lisansüstü eğitimlerimi Atatürk Üniversitesi’nde tamamladıktan sonra tekrar İzmir’e döndüm. Şu anda İzmir Kâtip Çelebi Üniversitesi Sosyal ve Beşeri Bilimler Fakültesi’nde öğretim üyesi olarak görev yapmaktayım. Mesleki alanım ve ilgi alanımın kesişmesi zamanımı geçirdiğim çoğu anda doğa (çevre) ve edebiyat ile iç içe olmamı sağlıyor. Bunun dışında spor yapmayı ve sporu takip etmeyi seviyorum.”

Tema Vakfı ne zaman kurulmuştur. Hedefleri nelerdir?

TEMA Vakfı’nın kuruluşu ve amacını belirtmek için “TEMA Vakfı” internet sitesinin incelenmesin de fayda görüyorum. İstediğiniz bilgileri en iyi şekilde birinci kaynaktan özetlemekte yarar var: “İki toprak sevdalısı, Toprak Dede Hayrettin Karaca ve Yaprak Dede A. Nihat Gökyiğit, 1992 yılında TEMA Vakfı'nı birlikte kurmuştur.

TEMA Vakfı'nın kuruluş döneminde, doğa koruma konusu ülke gündeminde bugünkü kadar öne çıkmamıştı. Kamuoyu doğadaki bozulmaların farkına yeni yeni varmaya başlamıştı. Sosyal sorumluluk kavramı henüz gelişmemişti, iş adamları hayırseverlik adı altında çalışmalar yürütüyordu.

1992 Haziran'ında Brezilya'nın Rio de Janerio kentinde yapılan dünyanın ilk ‘Yeryüzü Zirvesi’ devletlerin insanın ekosistemler üzerinde yarattığı tahribatı kabul etmesi ve buna karşı verilen mücadeleleri küreselleştirerek ön plana çıkarması açısından önemli bir dönüm noktası oldu. Zirve, aynı zamanda sivil toplumun güçlü bir aktör olarak sahneye çıkmasında önemli rol oynadı. TEMA Vakfı, Rio Zirvesi'nden sadece birkaç ay sonra, 11 Eylül 1992 tarihinde kuruldu.”
TEMA Vakfı’nın hedefleri ise şu şekilde ifade edilmektedir: “Öncelikle ulusumuza, onun temsilcilerine, siyasal partilere ve hükümetlere, resmi ve özel kuruluşlara, eğitim kurumlarına, basın yayın organlarına, toprak erozyonunun nedenlerini, vahim sonuçlarını ve ülkemizin çöl olma tehlikesini anlatmaktır. TEMA bu hedef doğrultusunda, siyasi güçleri, doğal varlıkların yok edilmesi ve erozyon sorununa çare bulmadan iktidar olamayacaklarına inandırma çabasındadır. Bu nedenle başta erozyon sorunu olmak üzere çevre sorunlarına karşı duyarlı, bilinçli ve etkin bir kamuoyu oluşturmaya çalışılmaktadır.”

Neden Tema Vakfı’nı tercih ettiniz?

Küçük yaşlardan itibaren edindiğim doğa sevgisine çok yakın gelecekte özlem duyabileceğimi hissetmek beni derinden endişelendirmişti. Bu arada boynuna asılı bir fotoğraf makinesi ile dolaşan Hayrettin Karaca’nın dikkat çektiği gerçekleri işitmem içimde hep var olduğunu düşündüğüm bir mücadeleyi ortaya koymanın zamanının geldiğini anlamama yardımcı oldu. Uzaktan ilgiyle takip ettiğim TEMA Vakfı çalışmalarına üniversite öğrencisiyken üye olabilme fırsatına sahip oldum.

TEMA Vakfı’nın ilkeli duruşu, bilimsel alt yapısı ve o zaman önderliğini yapan liderleri ile çalışma ekibi ve gösterdikleri duruş kararımda önemli rol oynadı. Ayrıca TEMA Vakfı’nın verdiği mücadele ile gerçekleştirmek istedikleri içinde kendime yer bulabileceğimi hissettim. Dahası bu çabalarında samimi olmaları, söylem ve eylem birliği arasındaki tutarlılık, başka bir ajandalarının olmaması TEMA Vakfı’nı tercih etmemek gibi bir seçenekle karşı karşıya kalmanıza zaten izin vermiyordu. Doğal varlıklar ile aramda kurduğum bağ beni sanki farkında olmadan, kimi zamanda farkında olarak bu yolda yürümem konusunda her zaman beni güdülemiştir.

Toprak deyince aklınıza gelen üç kelime nedir?

Varlık, yaşam ve anlam.

Toprağa ilk ne zaman ve nasıl ilgi duydunuz?

Çok erken yaşta diyebilirim. Ben kendimi bu konuda ayrıcalıklı hissediyorum. Çünkü doğduğum ve büyüdüğüm evimizin biri ön biri arka olmak üzere iki küçük bahçesi vardı. Babamın sabah erken ve gece’nin geç saatlerinde bahçeyi sulaması sırasında yanında olabilmem, toprakla kurduğum o derin bağın giderek artan bir biçimde kuvvetlenmesini sağladı. Kimi zaman ona yardım etme fırsatını bulmamda bu duygusal bağı daha da güçlendirdi.

Toprağa ayrılan emek ile zamana ve gösterilen saygıya yakından şahit olmam ilgimi kalıcı hale getirdi. Yaz tatillerinde gittiğim teyzemin köyünde deneyimlediğim çiftçilik faaliyetlerinde de benzer duygulara şahit olmam ve o son derece özgür ortamda gerçekleşen doğal disiplini görmem de toprak ve beraberindeki doğal varlıklar ile ilgilenmemin pekişmesini sağladı.

Tema Vakfı olarak iklim değişikliği konusunda projeleriniz nelerdir?

İklim değişikliği konusunda öne çıkan projeler uyum ve azaltma çalışmaları başlıkları altında toplanabilir. Bunun yanı sıra sürdürülen farkındalık çalışmaları tabandan gelen bir kamuoyu baskısıyla bazı değişikliklerin gerçekleşebilmesini öngörmektedir. Fakat asıl gereken iklim değişikliği başta olmak üzere gezegene verdiğimiz zararın esas nedenlerine inerek onları ortadan kaldırabilecek çalışmaları yerel ölçekte olduğu kadar küresel ölçekte de gerçekleştirmek olmalıdır. Gezegene verilen zararın küreselleştiği, herhangi bir çevre suçunun ekolojik ilkeler doğrultusunda işlendiği alanla sınırlı kalmayıp gezegendeki diğer herhangi bir yeri etkileyebilme potansiyeli, bu suçlarla mücadele girişimlerinin de yerel uğraşlarla sınırlı kalmayıp küresel olmasını gerektirebilmektedir. Amaç yerel sorunlarla mücadele olsa da hedef ve uzgörü resmin büyüğünü görüp o resmi yeniden çizebilme olmalıdır.

Türkiyede erozyon sorununda ne gibi ilerlemeler kaydedildi?

TEMA Vakfı’nın çabaları sayesinde erozyon Türkiye’nin gündemine girdi. Bu farkındalık çalışmaları kapsamında; İlk “Erozyonla Mücadele Haftası” 22-28 Kasım 1993 tarihinde İstanbul'da düzenlendi. Daha sonra İlk “Toprağa Saygı Yürüyüşü” gerçekleşti.

1994 yılında TEMA ile birlikte anılacak ve insanların kalbine kazınıp aklına hitap eden slogan ortaya çıkarıldı: Türkiye Çöl Olmasın! TEMA Vakfı farkındalık çalışmalarının yanı sıra somut eylemsel projeleri hayata geçirerek bu işin lafta kalmayacağını kararlılıkla ortaya koyarak nasıl gerçekleştirileceğini göstermeyi de başardı. Bu kapsamda ilk ağaçlandırma çalışmalarının ardından TEMA Vakfı ile Orman Bakanlığı Ağaçlandırma ve Erozyon Kontrolü Genel Müdürlüğü işbirliğiyle İzmir Bergama Kozak Yaylası Çamavlu Köyü Mera Islah Projesi başarıyla kotarıldı.

Bunun yanı sıra TEMA Vakfı diğer erozyonu önleme amaçlı sürdürülebilir kırsal kalkınma projeleri ile toprak kaybının önlenmesi adına son derece başarılı etkinliklerde bulunmuştur. Bu projelerin amacı TEMA Vakfı sayesinde ülke gündemine giren erozyon sorunun yine ülke gündeminden çıkmasına yardımcı olmaktır. Bunun yolu da bu tür projelerin ülke genelinde yaygınlaşarak uygulanmasıdır. Dahası TEMA Vakfı hukuksal alandaki mücadelesi ile toprakları korumanın en büyük adımlarında birini gerçekleştirir. Bu bağlamda TEMA Vakfı'nın çalışmaları ile 38 yılda çıkartılamayan dört kez kadük olan “Mera Yasası” 25 Şubat 1998'de Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde tüm siyasi parti milletvekillerinin “oybirliği” ile kabul edildi.

Fakat günümüzde ortaya çıkan yeni gelişmelere bağlı olarak toprak kayıpları için daha farklı tehditler ortaya çıkmaktadır. Bu nedenle sağlanan ciddi girişimlere rağmen hâlâ ciddi toprak kayıpları yaşanmaktadır. O yüzden erozyonla ve toprak kaybıyla mücadele konusunda yapılacak daha çok fazla görevimizin olduğu bir gerçektir.

Son olarak okuyuculara neler söylemek istersiniz?

Doğa korumacılığın (günümüzde çağrıştırdığı yan anlamlar yüzünden benim pek sıcak bakamadığım ve benimseyemediğim çevreciliğin) artık bir gönüllükten ziyade zorunluluk olduğunu düşünmekteyim. İnsan merkezliliği yüzünden doğal varlıklara zarar veren insanın kendisine de zarar verdiğini görmesi bu konuda çalışmak zorunda kaldığını anlamasına umarım yardımcı olur.

Benim anlamakta zorlandığım noktalardan birisi de aslında budur. Bencil olan insan sadece bencil olduğu için bile kendisine zarar vermemek için doğayı ve doğal varlıkları korumak onlara zarar vermemek zorundadır. Ancak bunun tersini gerçekleştirmesi belli başlı bazı olguların sorgulanmasını gündeme getirmektedir. Birara insanların çevresel sorunların farkında olurlarsa bu konuda bir şeyleri değiştirebilecekleri öngörülüyordu. Fakat çevre sorunları konusunda kendisine ulaşılan insanlar ya da bu farkındalık çalışmalarını bizzat yapanların bile doğa yararına eylemlerde yeterince bulunamamaları, yaşam tarzlarını doğadan yana değiştirememeleri oldukça dikkat çekicidir. Bu nedenle sorunun kaynağı ile mücadele yöntemlerinin gözden geçirilmesi gerekebilir. Çevresel adalet çalışmaları da işte bu noktada son derece önemlidir. Çevreden fayda sağlayanlar ile ortaya çıkan çevre yükünü üstlenenlerin kimler olduğu diğer bir ifadeyle çevre sorunlarının ortaya çıkmasında en az katkısı olanların bu sorunlardan en fazla etkilenenler olup olmadıkları araştırılmalıdır.

Çevreciliğin de artık bir kazanç kapısına dönüştürülmesi insanların çevreciliğe gösterdiği ilgi ve sevginin sömürülmesine olanak tanımaktadır. Bu konuda samimi çalışmalara destek vermemiz ve dikkatli olmamız gerekmektedir. Doğayı sevmeli ve insanların küçük yaştan itibaren doğayı sevmelerine olanak vermeliyiz.

Toprak Dedemizin bu yıl güncellediği ünlü ifadesi ile özetlemek gerekirse sevgi, bilgi, ilgi ve tepki ortamı doğayı koruma adına toplumsal ve dünya barışının Anadolu’dan geleceği noktasında umudumuzu diri tutmaktadır.

TEMA Vakfı’nın gerçekleştirdiği doğa eğitimlerinin okul öncesi’nden başlayarak ileri kademelerde de devam etmesi ekilen tohumların ileride umudumuz olacağının en önemli göstergesidir.

Son sözüm: “Vatan Toprağı Kutsaldır Kaderine Terk Edilemez” diyen Atatürk’ü saygıyla anmak ve doğa korumacılığında önderliğini Orman Çiftliği, Yürüyen Köşk ve Yalova’daki Arboretum çalışmalarıyla gösterdiğini bir kez daha hatırlamaktır.

Emekli Hava Pilot Albay Zübeyir Batur kimdir?

1937 yılında İstanbul’da doğdum. O yıllar savaş yılları olduğu için okula başladığım 1942 senesinden itibaren her sınıfı farklı bir ilde ve okulda okudum. Birinci sınıfı Nazilli’de, ikinci sınıfı İstanbul’da, üçüncü sınıfı Manisa İshak Çelebi köyü, dördüncü sınıfı Manisa, beşinci sınıfı kızılçullu köy enstitüsün de tamamladım. Orta ve Lise’yi İzmir’de okudum. 1954-1956 yılları arasında Ankara Devlet Konservatuarı’nda şan ve piyano eğitimi gördüm. 1957 yılında Hava Harp okuluna girdim. 1959 senesinde mezun oldum. 1981 yılına kadar Türk Hava Kuvvetlerinin muhtelif filolarında av/av bombardıman pilotu olarak görev aldım. 1967 senesinde Amerika Birleşik Devletleri Los Angeles’te “University of Southern California”da uçak kazalarını önleme ve inceleme eğitimi aldım. 1975 yılında 2. Filo komutanlığına atandım. Nato awacs, THK muharip uçak, nakliye ve VIP uçak tedarik projelerinde aktif görev aldım. 1985 yılında kendi isteğim ile THK’den emekli oldum. Emekli olduktan sonra da çalışmalarım devam etti. 1985-1999 yılları arasında Ankara’da Türk Havacılık ve Uzay Sanayi “Turkish Aerospace Industry (TAI)” tesislerinde ana yüklenici firma, Lockheedin Türkiye Kıdemli Müdürü ve tecrübe pilotu olarak görev yaptım. Son F-16 uçağını uçurarak 11 Kasım 1999’da uçuş hayatımı noktaladım.
2002 yılında Ankara’da bulunan Uzay Merkezi’nden teklif geldi. 2005 yılına kadar Uluslar arası askeri danışman olarak görev yaptım.

Kitaplığımda üç binden fazla kitabım var.

Kitap yazmaya nasıl başladınız?

Emekli olduktan sonra Bodrum’a yerleştim. İnanıyorum ki kendimizi ne kadar faal tutarsak hayata o kadar tutunuruz. T.V. programlarına çıkmaya başladım. Şiir etkinlikleri düzenledim. Dünyanın her yerinde ve ülkemizde konferanslar veriyorum. Dört tane kitap yazdım. Yazmaya devam ediyorum.

Kitaplarınızdan konuşalım biraz?

Hiciv ve Meyhane Sohbetleri, 2007 yılında okuyucuyla buluştu. Birinci bölümde hiciv üstatları Nefi, Kazak Abdal, Eşrefi, Tevfik Fikret, Necip Mirkelamoğlu, Neyzen Tevfik, Aziz Nesin ve Çetin Altan’ın seçme şiirsel hicivleri yer alıyor.
Bir kişiye, bir fikre, bir alışkanlığa ve çağdaşlaşmaya karşı, sosyal ve kültürel farklılıklara halkımızın tepkisini içeren Hiciv birinci bölümde, ayrıca ikinci bölümde meyhane yerini almıştır.
İran’da Kıyamet Senaryoları, 2008’de yayımlanan ikinci kitabım. İran’la ilgili 10 sene önceki görüşlerimi okuyunca bu günü anlattığım görülecektir. Bu kitabı yazarken çok araştırma yaptım. Çok sayıda İngilizce kitap okudum. Ayak sesleri duyulmaya başlanan olası bir nükleer savaş için “gelsin de bir çaresini bulalım” demek çok geç olacaktır. Bu cehennem gününün birinci derecede etki alanında olan devletimiz ve halkımız için uyarı niteliğinde derin bir inceleme olan bir kitap.

Bir Savaş Pilotunun anıları; 2010 yılında yayımlandı. Türk Hava Kuvvetlerinde savaş pilotu olarak 28 yıl görev yaptığım süreçte tanık olduğum bizzat karşılaştığım ve kader birliği yaptığım filo arkadaşlarıyla paylaştığım olaylar üzerine anılar ve yorumları olan bir kitap. Genç pilotlar okuduğunda örnek alsınlar diye yazdığım notlar bulunuyor.
Kanatlı Şövalyeler 2011 yılında yayımlandı. Ayrıca bu kitabımı senaryo haline getirdim. Değerli yönetmenim Hatice Demir ile birlikte belgesel film yapıldı. Üç sene büyük titizlik ve uzun süren çalışmalar sonucu gerçekleştirildi. 

Gençlere kitap okuma alışkanlığı kazandırılmak için neler yapılmalı?

Geçtiğimiz günlerde televizyon ekranlarında yayınlanan bir program izliyordum. Sunucu gençlere soru soruyordu. İlk soru şöyleydi; üç tane pop sanatçısı ismi söyler misiniz? Gençler hiç düşünmeden cevaplar verdi. Diğer soruda ise dünya klasiklerin den üç tane kitap ismi söylenmesi istendi. İkinci soruda cevaplar yetersiz kaldı. Bunun nedenlerinden biri çocuklarımız bizi okurken görmedikleri sürece onlara neden kitap okumuyorsun diye soramayız. Yapılan araştırmalarda, bir Fransız senede ortalama altı kitap okuyor, İngiliz yedi kitap okuyor, Japon 26 kitap okuyor. Ülkemizde altı kişi bir kitap okuyor. Gazete okumayan bir millet olduk. Ben her sene kitaplığımdan köy okullarına, okuduğum kitaplardan paket yapıp gönderiyorum. Gençlerle sohbet etmek için bir araya geldiğim zaman kitap okumalarını söylüyorum. Sizler okumazsanız çocuklarınız da kitap okumaz, her kitap bir dünyadır diye anlatıyorum. Ailelere ve eğitimcilere çocuklara örnek olmak için kitap okuyun diyorum.

Okuduğunuz ve beğendiğiniz yazarlar kimlerdir?

Bilimsel kitaplar ve denemeler okuyorum. Klasikleri gençlik yıllarımda okudum. Kitaplığımda üç binden fazla kitabım var. Amerikalı yazar Prof. Arnold Ludwig’in “King of the mountain: The Nature of Leadership” adlı kitabı başucu kitabımdır. 20. yüzyıl politik liderler arasından seçilen Atatürk yüzyılın lideri olduğunu anlatan onur verici bir kitap Türkçe’ye çevrilmedi. Kitabın her yerinde Atatürk var. Bu kitabın hala kendi dilimize çevrilmemesi çok üzücü bir durum. 

Son olarak neler söylemek istersiniz?

Doğru yol ve uygarlığın yolu Atatürk’ün izine girmektir. Atatürk’ün ilk çıkardığı yasalardan biri hasar gören camilerin onarılmasıdır. Mustafa Kemal Atatürk, Balıkesir’de 1923 yılında camide hutbeyi ilk okuyan Cumhurbaşkanıdır. Hafızdır, Kur’anı baştan sona hatmetmiştir.
Ölmeden önce söylediği sözler Hz. Muhammed son peygamberdir. Onun yolundan gidin. Aydınlığın yolu onun yoludur demiştir. İslam’ı bilen ona bağlı olan bir insandır. Böyle bir insana din düşmanı olarak saldıranlar utansınlar.
İran Şahı Rıza Pehlevi’nin bir sözü var. Allah bir ülkeye yardım edecekse, bir milleti kalkındıracaksa, özgürlüğünü verecekse Mustafa Kemal Atatürk gibi birini başa getirir, demiştir. Küba’nın başkenti Havana’da Atatürk’ün heykeli altında yazan “Yurtta Sulh Cihanda Sulh” sözünü dünyada hala insanlık yakalayamadı der, Rus Albay. Dünyanın haline bakın. Herkes birbiriyle savaş halinde. Atatürk’ün bu çok beğenilen sözü yurt içinde ve yurt dışında sürekli barışın sağlanmasıdır. Bugün geldiğimiz duruma bakın etrafımızda bir tane dostumuz kalmamış.
Atatürk ölmeden önce miras gibi çok güzel bir söz bırakmıştır. “Türklük gururu olmayana devlet idaresini vermeyin” diyor. Atam ne senden vazgeçerim ne eserinden diyerek sözlerimi bitirmek istiyorum.

Sokaklarda gezerken çok fazla emlak ofisi tabelası ve gayrimenkul danışmanı olduğunu görüyorum. Bu sektörde kanun ve mevzuatlar güncel hayata uygun mu? Emlak işine ruhsatsız aracılık edenler var mı? Bunlara karşı yaptırım nedir?

Gayrimenkul Danışmanı veya Emlak Ofisi çalışma şartlarını belirleyen yasal düzenlemeler 2015 yılından bu yana oluşturulmaya çalışılıyor. Zaman zaman bu konuda yönetmelikler güncellenerek sertifika, eğitim, yeterlilik belgesi ve ofis açma standartı oluşturulmaya çalışılıyor. Fakat önceki yıllarda bu sektörde çalışan kişi ve ofislerin hak kaybı olmaması için müktesebat gereği uygulama ve değişim hızlı oluşamıyor.

Bazı banka çalışanları, site yöneticileri ve güvenlik çalışanları, apartman görevlileri, mahalle bakkalları, sanayi bölgelerindeki büfeler, paket servis çalışanı olan moto-kuryeler ile herhangi yere kayıtlı olmayan ayaklı/çantacı tabir edilen kişilerde emlak alım-satım-devir, tedarik, pazarlama dahil Emlak Ofisinin çalışma alanında yasal olmayan tarzda işlemlere aracılık yaptığını görüyoruz, duyuyoruz.

Yasal olmayan çalışmalarda bulunan kişilerin zaman zaman vatandaşa mağduriyet yarattığı, vatandaşın Emlak Ofisi ve danışmanlarına güvensizlik hissi beslemesine de ortam yaratıyor.

Ticaret Odaları ile İzmir Emlak Komisyoncuları Odasına illegal çalışanların şikayet veya tespit edilmesi halinde maddi yaptırımlar uygulanmaktadır.

2021 yılı emlak fiyatları ve alış-satış hususlarında genel yorumlarınız nelerdir? 2022 yılındaki öngörünüzü değerlendirir misiniz?

Dünyadaki pandemi koşulları ülkemizde de covid-19 tedbirleri ve kısıtlamaları nedeniyle 2021 Mayıs ayı sonuna kadar tüm gayrimenkul çeşitlerinde (İşyeri, Ofis, Konut, Rezidans vb.) arz olduğu halde satış talebi düşük kaldı. Pandemi sürecinde evlilik-düğün gibi faaliyetler ile karantina koşullarında çoğu işletme, kurum ve işyerleri kapalı, çalışanları ve işletme sahiplerinin kazançları/gelirleri azaldı ve hareketleri kısıtlı hal aldığı için talep yok denecek boyuttaydı. Ayrıca bu dönemde İlk-ortaokullar ile Üniversitelerde uzaktan on-line eğitime geçtiğinden öğretmen ve öğrencilerin kiralık konutlarını boşaltması ile bu kiralık mülklerin boş duruma gelmesi ve kiralıkların da çoğalması satış taleplerine sekte vurdu.

Özellikle Ekim 2020’deki İZMİR depreminden sonra bölgemizdeki yaşlı olan konutların hasar almasından dolayı mağdurların durumları karşısında yoğun talep oluştu. Ayrıca yaz dönemindeki hükümetin kredi faiz oranlarında indirime gitme beklentisi bu sektöre satışta aşırı hareket kazandırdı.

2021-22 Eğitim yılı açılma sürecinde kiralık konut arayanların özellikle Üniversite Öğrencileri ve evliliklerini erteleyen çiftlerin düğünlerinin serbest bırakılması ile talepteki artış hatta talep patlaması nedeniyle özelikle konut satışlarında ve değerlerinde umulandan fazla yükselme oldu.

İzmir ve ilçelerinde yabancıların mülk alım/satımları, ülkemizdeki mülteci ve yabancı kişilerin oturma talepleri, yabancı uyruklu kişilerin emlak ofisi açmaları hususlarındaki görüşleriniz nelerdir?

Türkiye’de geçici oturma izni almak isteyen veya 250.000 $ karşılığı gayrimülk alınması halinde T.C. vatandaşlığına geçişi hak edebilmek üzere İran vatandaşlarının talepleri fazla olup genelde Karşıyaka, Mavişehir, Göztepe, Bayraklı bölgeleri’nde denize yakın konumlardaki lüks mülklere talepler artıyor. İzmir ve çevre ilçelerinde; genelde İRAN vatandaşı olanların kendi ülkesinden gelip Türkiye’de oturma izini alacak kişilerin talepleri kapsamında gayrimülk kiralama ve satış süreçlerinde aracılık yapan ve ilanlarında Fars’ça yazıları ile satışta çoğunluğu İran’lılar teşkil ediyor. Türki Cumhuriyetler, Afganistan, Suriye, Libya gibi farklı Ortadoğu Ülkelerinden gelen göçmenlerde kiralık konut talepleriyle dikkat çekiyor.

İran uyruklu vatandaşlar kendi ülke insanlarına hizmet vermek üzere aracılık hizmeti kapsamında Gayrimenkul Ofisi/ Danışmanlığı yapmakta olup bunların çoğunluğunun kayıtlı olmadan Ayaklı/Çantacı tabir edilen kayıtsız çalışan tarzda işlem yaptıkları gerek sektördeki kişilerce gerekse bunlarla muhatap olan satıcı kişilerin beyanlarıyla gündeme geliyor.

2022 yılındaki emlak piyasası hakkındaki görüşleriniz?

Özellikle 2021 Kasım ayından sonra döviz cinsi paraların TL karşısında değer kazanmasına bağlı olarak inşaat maliyetleri arttı. 2022 yılında da bu fiyat artışlarının maliyetlere yansıyacağını bu durumunda yeni inşaatların üretilmesini olumsuz yönde etkileyeceğini, müteahhit firmaları, Aralık 2021 sonuna doğru yatırımlarını malzeme tedarik fiyatlarının oynaklığı ve İnşaat Maliyetlerindeki artışı nedeniyle üretimlerini dondurduklarını müşahede etmekteyiz.

Arz yönünde durum böyle olunca satışa çıkan mülklerin fiyatları; talep ve piyasa koşulları nedeniyle 2022’de hatta 2023 yılında da artacağını, ancak 2024 yılına doğru emlak piyasasında fiyatların durulacağını, 2022 Mart ayı sonunda kredi faiz oranlarının artacağını, buna bağlı olarak banka kredili satışların da yavaşlayacağını, gerek pandemi koşullarının etkisi gerekse Dolar-Euro gibi dövizlerdeki artışlar nedeniyle Türkiye Piyasa koşullarında oluşacak belirsizlikler, bankaların yeni kredi verme şartlarını güncelleyeceğini, bankalar ellerinde gayrimülk stoklarının artacağını öngörerek kredi şartlarında yeni düzenlemelere gideceğinin sinyallerini alıyorum.

Özel Sektör çalışanları ile kendi işletmeleri olan kişilerin bu süreçte gelir kaybına uğrayacağını, daha önceki dönemde kredi ile mülk aldığı halde vadesi gelen kredi taksitlerini çok kişinin ödeyemecek duruma düşeceğini, bu mülklerinde Bankaya İpotekli olmasından dolayı düşük fiyatta satışın önüne geçmek için kredi kullanan mülk sahiplerince piyasada kelepir olarak değerlendirilen tarzda emsallerinden düşük değerde satışa çıkartılacağını değerlendiriyorum.

İzmir Bölgesindeki Gayrimenkul fiyatlarındaki farklılıklar sizce neden ve nereden kaynaklanıyor.

İzmir’in tercih sebebinin İstanbul veya Ankara gibi kalabalık, günlük yaşam koşuşturmasının yıpratıcı etkisi çok olan şehirlerden daha çok emekli veya bireysel çalışan kişileri göç alması, Ege Bölgesinin sakinliği, iklim ve doğa koşulları ile yeni çalışma şartlarının oluşmasından dolayı sahil kesimlerde müstakil yaşam, yazlık veya şehir merkezindeki ilçelerde otopark ve güvenlik sorunu olmayan, sosyal donatıları (havuz, spor alanları, yeşil ve çocuk alanları) olan siteler, çalışanların servis güzergahı ile toplu ulaşım araçlarına erişme imkanı kolay olan lokasyonlarda talep fazlalığı nedeniyle fiyatlarda artışlar oluyor. Ayrıca dönem dönem Üniversite Bölgelerinde öğrencilere yönelik kiralık veya satılık 1+1, 1+0 tarzı küçük stüdyo tarzı mülkler özellikle ek gelir veya tasarruf için olumlu fırsat yarattığından bu tip yapılarda da fiyatlar artıyor.

Fakat Bozyaka, Alaybey, Çiğli, Karabağların bazı bölgelerinde yaşlı-eski binalara ve mahallelere rağbet pek olmuyor. Belediyenin de buralara yönelik kentsel dönüşüm veya İmar planı oluşturaması, Belediyelerin yeni konut veya yaşam alanları ortaya çıkartamaması nedeniyle fiyatlarda dengesiz dağılım oluyor.

Ayrıca, Narlıdere, Bayraklı Onur Mahallesi, Çiğli Yakakent, Evka-6, Esentepe gibi yamaç yerlerde çok katlı binalara izin verilerek toprak kayması riskine davetiye çıkartılırken, buraların ulaşım ve alt yapılarının da oluşturulması zor olduğu halde Çiğli Maltepe, Karabağlar Limontepe, Karşıyaka Cumhuriyet Mahallesi, Bornova Altındağ, Konak Ufuk Mah, Karataş yamaçlarındaki gecekondu tarzı ve alçak konutların yenilenerek yeni imar planı kapsamında sosyal donatıları ve altyapı sorunları daha kolay giderilerek İzmir için daha değer yaratacak kültür ve yaşam alanları oluşturulabilecek duruma gelebileceğini düşünüyorum.

Aliağa, Menemen, Konak, Göztepe, Balçova, Alaybey gibi bölgelerde 1975-83 yıllarından kalan kooperatif tarzı yapıların kullanım ömrünü tamamladığı halde; yeni imar planları ile buradaki binaların kat yüksekliği artırılarak hem vatandaşın kentsel dönüşümü teşvik edilir hem de yeni bina ve donatıların yapımı ile deprem veya farklı doğal afetlerdeki can ve mal kaybının önüne geçilebilir. İzmir’imizin çehresi ve yaşam alanlarının kalitesinde güzelleşme olabileceğine inanıyorum.

Sizce kentsel dönüşüm yapılamamasının önündeki sıkıntı nerelerden kaynaklanıyor?

Bence, kentsel dönüşüm İzmir’de daha çok bina yenileme tarzı ile yapılıyor. Ada bazında yani büyük ölçekli düzenleme yapılamıyor. Bina bazlı olunca, mülk sahibi müteahhit firma ile anlaşıyor. 2 katlı binasının yerine 4 kat imar verildiği için 4 kat olarak inşaa ediliyor. Sokak yapısı daha da zorlaşıyor, binalar birbirine iç içe ve güneş görmeyen yapılar haline gelerek araçlar için sokaklar kaldırımlar yürünmez hal alıyor. Gerçek Kentsel Dönüşüm Ada bazlı olup Binaların Otopark Alanları, Sosyal donatıları, Yeşil Alanları, Çocuk Parkı ve Oyun Alanları, Kamu Kurum Hizmet Binaları, Spor ve Yürüyüş Alanları gibi alanların planlanarak uygulamaya dahil edilmesi ile yaşam kalitesi ve keyfini artırmak mümkün olduğunu düşünüyorum.

Kentsel dönüşüme uygun alanlarda ikamet edenler veya mülk sahipleri sabit gelirli veya emekli vatandaşların çoğunlukta. Bundan dolayı onlar için yenileme aşamasında ek maliyet çıkması halinde sabit gelirli veya emekli vatandaşların bu bedelleri ödeyecek güçleri olmaması, bazı mülklerin de veraset sıkıntısı nedeniyle varislerin aralarındaki anlaşmazlıklar sebebiyle kentsel dönüşüm uygulanamıyor. Zaman zaman da eskiye direnç gösteren veya haksız menfaat temin etmeye çalışan grup/kişilerin de olması yeni uygulamalara engel oluyor diye değerlendiriyorum.

İzmir’in deprem kuşağında kırmız hatta oluşu deprem riskine karşı eski/yaşlı yıpranmış binaların yenilenmesinin kentsel dönüşüm için önem arz ediyor.

Gelecek planlamasında vatandaşın yatırım fırsatları olarak tavsiyeleriniz nelerdir?

Gelecekte okulların uzaktan eğitim, çalışma ortamlarının dijitalleşmesi nedeniyle şehir merkezlerindeki kümeleşme ortamlarının kırsala kayacağını, yatırım fırsatları ve yaşamı daha çok tarla, bahçe tarzı tarım alanlarında olacağını düşünüyorum. Özellikle Pandemi sürecinde ve Deprem ortamında insanlar bulundukları çok katlı yaşam alanlarından sıkıldılar, sosyal hayatlarının kısıtlanması nedeniyle hastalıktan çok bu yüzden psikolojik travma yaşadılar yaşıyorlar. Bir de temel gıda ürünlerini tedarik etmekte yaşanan panik duygusu insanları biraz daha üretime ve bireysel yaşam alanlarının daha çok müstakil ve tarım alanlarına kaymasına neden oldu. Bu tarz toprak özellikle sulak alanlardaki bağ, bahçe tarla fiyatları 2022 yılı sonuna doğru artış göstermeye başlar, en başta söylediğim gibi maliyetlerin artışı sebebiyle inşaat üretimlerinin durmasından dolayı konut fiyatlarındaki artış döviz fiyatlarına da bağlı olarak 2024 yılı ortalarına kadar artarak devam edecektir.

Hızır Yeşildağ kimdir?

Emlak Yönetimi Önlisans, İktisat Fakültesi ve Kamu Yönetimi olmak üzere  Lisans düzeyde eğitimlerim var. REMAX ve TURYAP Franchıse Emlak Firmalarının İzmir/Üçyol Lokasyanunda bulunan ofislerinde yaklaşık 7 Yıl Gayrimenkul Danışmanlığı hizmeti verdim.

Kurumsal Firmaların eğitim ve kültürü içinde “Emlak değerlemesi, pazarlaması ve Yönetimi” hususlarında kazandığım bilgi ve tecrübemi “Gayrimenkul Yatırım ve Yönetim Danışmanlığı” konsepti içinde Çiğli Bölgesinde 2B EMLAK OFİSİ olarak 20 Ocak 2015 yılında kendi işletmemin açılışını yaptım. Halen İzmir Ticaret Odasına kayıtlı, kendi işletmemde “Broker” olarak devam etmekteyim.

Öncelikle sizi tanımak isteriz, mesleki geçmişinizden bahseder misiniz? 

1970 Manisa doğumluyum. 1994 yılında GATA Tıp Fakültesi'nden Tabip Teğmen olarak mezun oldum. Ankara GATA Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı’nda Psikiyatri ihtisasını 1997-2001 yılları arasında tamamladım. Kayseri ve Malatya Asker Hastanelerinde psikiyatri klinik şefi ve hastane yönetiminde çeşitli kademelerde görev yaptıktan sonra 2011 yılında TSK’dan emekli oldum. O tarihten itibaren İzmir’de çeşitli kurumlarda psikiyatri uzmanı olarak görev yaptım. Bir süre önce de İzmir Alsancak'ta kendi muayenehanemde hasta görmeye başladım. 

Sanırım Türkiye’nin ilk işaret diliyle terapi yapan uzmanısınız. Bu eğitimi almaya ve işitme engellilere terapi yapmaya nasıl karar verdiniz? Bu alanda bugüne kadar neler yaptınız?

Öncelikle bu soruyu sorduğunuz için çok teşekkür ederim Dilek hanım. 1994 yılında o zaman yeni mezun olmuş doktor teğmen iken,  Samsun 19 Mayıs İşitme Engelliler Okulu’nun önünden geçiyordum ki o anda aklıma şu sorular geldi. “İşitme engelli kişiler psikolojik sorunlarının çözümü için nasıl profesyonel yardım alıyorlar? Türkiye’de işaret dili bilen kaç psikiyatrist veya psikolog var? Sonradan bu sayının sıfır olduğunu öğrendim. Psikolojik yardım almak isteyen bir kişi için karşısındaki profosyonelin işaret dilini biliyor olması önemli. Çünkü görüşme sırasında odada bulunacak bir tercüman, psikiyatrik muayenenin veya psikoterapinin değerini yitirmesine sebep olur. Tercümanın varlığı hastanın özel konularını açmasına doğal olarak engel olacaktır. Hasta anlatacaklarını üçüncü bir kişiye anlatmak istemez ki… Ayrıca tercüman hatalarından doğan birçok yanlış tanı ve tedavi de var.

Böylece işaret dilini öğrenmeye karar verdim. Ama o zamanlar günümüzdeki gibi kurslar yoktu. İşitme engelliler derneğine gittiğimde beklediğim gibi ilgili bir ortamla karşılaşmadım, benim de aklıma Samsun’da gördüğüm okul geldi ve Ankara’da Aydınlık evlerde işitme engelliler okulu ziyarete gittim. Orada öğretmen ve öğrencilerden gördüğüm sıcak ve samimi ilgi beni işitme engellilere iyice bağladı. O günden sonra ben, mesai saatleri sonrasında, haftada iki gün çalıştığım askeri birlikte nöbet tutan, diğer günlerini de işitme engelliler okulunda gönüllü doktorluk yapan ve işaret dilini öğrenmeye çalışan bir doktor üsteğmen idim. İtiraf edeyim; hayatımın yorucu fakat en güzel günleriydi.

Sonrasında işitme engeliler ile psikiyatri uzmanı olarak da çalışmaya başladım. Şu anda takip ettiğim birçok işitme engelli hastam var. Maalesef halen Türkiye’de işaret dilini bilen tek psikiyatri uzmanıyım.

Klasik Psikiyatri tedavisine ek olarak ek tedaviler de kullanıyorsunuz. Özellikle benim de ilgimi çeken EMDR konusunda bize bilgi verir misiniz? Hangi alanlarda daha çok fayda sağlanıyor?

Evet EMDR benim çok ilgimi çeken bir psikoterapi metodu. Doğrusunu isterseniz ilk EMDR toplantısına giderken duyduklarım bana inandırıcı gelmemişti. Böyle bir tedavi metodu bana akıl dışı gibi gelmişti. Ama aldığım eğitimler ve uygulamalarım sonucunda şimdi tam tersini düşünüyorum.

EMDR hakkında kısaca bilgi vereyim: yeni bir psikoterapi metodu. Etki mekanizması tam olarak izah edilemese de özellikle anksiyetede çok etkin. Ben şöyle izah etmeyi  seviyorum. Beynimizde küçük insanlar var. Bu insanların görevi; gün boyu yaşadığımız anları klasörlere koyup, ilgili raflara koyuyorlar ve böylece bu anlar yerini alıp işlenmiş oluyorlar. Ama bazı anlarımız var ki klasöre konamamış, öylece açık bir klasör olarak kalmış ve aradan yıllar geçse de üzerindeki duygu yüküyle biraz önce olmuş gibi hatırlanıyorlar. İşte EMDR burada devreye giriyor. Beyini çift yönlü uyararak ki bunu görsel, işitsel, dokunsal olarak yapabiliyoruz, bu anın işlenmesini, yani o küçük insanlara yardım ederek o klasörün kapatılıp ilgili rafa konulmasına yardımcı oluyoruz. Böylece hastamız o anın duygusal yükünden kurtulmuş oluyor. Yıllar boyunca istemediği halde tüm canlılığı ve duygu yükü ile gözünün önüne gelen o olumsuz anı, EMDR terapisi sonrası artık istese de gözünün önüne getiremediği, dahası üzerindeki duygusal yükün olmadığı, işlenmiş bir anı halini alıyor.

Ama tedavinin güzel yanı sadece geçişle değil, şimdi ve gelecek ile de uğraşıyor. Yani kişinin günümüze ve geleceğine de yardımcı olan bir metot.

Doktorluk dışında hikaye yazarı kimliğiniz de var. Biraz da o hikayelerin çıkış noktasını ve kitaplarınızı anlatır mısınız? Yeni kitap projeniz var mı?

Bir psikiyatri uzmanı olarak hikaye kitabı yazmak gibi bir hayalim vardı. Sonunda bu hayalimi gerçekleştirme şansım oldu. Bunda eşimin ve bir kitap kurdu olan oğlumun çok büyük desteği oldu. İşaret ve Fedakarlık isimlerinde iki adet kitabım basıldı. Bunlar kurgusal hikaye kitapları. İçerisinde işitme engelli kişiler de var. Kitaplarımda işitme engelli bireylerin de hayatımızda var olduğunu vurgulamak istedim.

Kendi imkânlarımla bastırdığım ve cüzi bir fiyata sattığım bu kitaplarımın gelirini işitme engelli çocuklar için planladım. Hatta büyük bir mutluluk ve gururla ifade etmek isterim ki; geçen ay işitme engelliler okulunda bu kitaplarımın geliriyle on adet duşakabin yaptırıldı.

Şimdi üçüncü kitabımın hazırlık çalışmaları devam ediyor. İşitme engelli çocuklar için yapacak çok şey var. Öyle değil mi?

Zaman ayırdığınız için teşekkür ediyorum…

 RÖPORTAJ: DİLEK KAYKILAR

Şükran Hanım, hastanedeki göreviniz yanında dernek başkanlığınız da var. BUHASTER Derneğinizle ilgili sorularımı sona saklıyorum.Öncelikle öğrenmemiz gereken HIV/AIDS nedir? Hastalığın Dünyada ve Türkiye’deki seyri ne durumda?

HIV, insan bağışıklık yetmezliği virüsüdür. AIDS ise sonradan edinilmiş bağışıklık yetmezliği sendromudur. HIV ve AIDS kesinlikle bir birinden ayrı iki olgudur. HIV, insanın bağışıklık sistemini etkileyen bir retro* virüstür. Yani, bağışıklık sistemini zayıflatarak vücudun direncini farklı enfeksiyonlara karşı güçsüz hale getirir.

Bir kişi HIV ile enfekte olmuşsa bu kişiye HIV pozitif (sero pozitif) ya da kronik HIV taşıyıcısı denir.HIV ile enfekte olmak kesinlikle AIDS olmak anlamına gelmez. HIV’in, AIDS’e neden olabilen bir virüs olduğu doğrudur. Ancak HIV pozitif bir kişinin tedavi ve ilaç kullanımı sürecinde hekiminin önerilerine uyması onun AIDS evresine hiç ulaşmadan sağlıklı bir birey olarak yaşamını sürdürmesini sağlar. Böylece HIV kronik bir süreç izler. AIDS evresindeki bir kişi ise uygun ve etkili baskılayıcı tedavi yöntemiyle taşıyıcılığa gerileyebilir. AIDS, sonradan edinilmiş bağışıklık yetmezliği sendromudur. Sonradan edinilen ifadesi, hastalığın irsî olmadığı anlamına gelir. Bağışıklık Sistemi Yetersizliği ifadesi, vücudun bağışıklık sisteminin çökmesi anlamına gelir.Yani vücudun başta bulaşıcı hastalıklar/enfeksiyonlar olmak üzere diğer birçok hastalıklağa karşı temel savunma ve direncini düşürür. Sendrom kelimesi ise başka hastalıkla(rla) bağlantısı olabilecek çeşitli enfeksiyon türlerinin yarattığı klinik durumu ifade eder. Kişi, uygun, etkili ve virüsü baskılayıcı tedavi almadığı durumda HIV ilerleyen süreçte AIDS’e neden olabilir. Bunun için HIV pozitif bir kişinin gecikmeden uygun, etkili ve virüsü baskılayıcı tedaviye erişimi büyük önem taşır.

Dünya Sağlık Örgütü verilerine göre, dünyada HIV ile yaşayan birey sayısı 36 milyona ulaştı. Dünya genelinde HIV pozitiflerin sayısı azalırken, Doğu Avrupa ve Orta Asya’da artıyor. Türkiye ise Ukrayna, Moldovya ve Rusya ile birlikte hasta sayısı artan ülkeler arasında ve ilk sırada yer alıyor.

Toplum tarafından dışlanma, damgalanma, işini, ailesini kaybetme korkusu nedeniyle insanlar seslerini çıkaramıyor ve hatta test yaptırmaktan korkuyorlar. Bu konuda hasta hakları yani gizlilik gibi konular nelerdir?

HIV ile yaşamak, günümüz tıbbı ile bilinçli kişi için hayatı yaşamayı engellemeyen bir durum haline geldi. Günümüzde ise hala HIV pozitif kişinin hayatı yaşamasını virüs değil bizler yani toplum engelliyoruz. Bilmediğimiz şeyden korkuyoruz ve korktuğumuzu dışlıyoruz. Oysa riskler hepimiz için var ve her birimiz bir gün HIV'e sahip olabiliriz; tıpkı başka hastalıklara sahip olabilme ihtimalimiz gibi,

Bir de damgalanma korkusu olduğundan fazla algılanıyor olabilir. Sonuçta yapılan bu testler hasta onayı alındıktan sonra yapılan bir testtir. Hastanın rızası olmadan yapılamaz. Dolayısıyla ilk etapta hastanın onayı alınır. Bakılan yerde mutlaka hekimin ve kurumun hasta gizliliğine önem göstermesi gerekir. Yasal olarak böyle bir önlem alınması tavsiye edilmektedir.

Burada kayıt bilgilerinin açık olması damgalanma kuşkusu doğurmaktadır ama bunun bir yasal koruma altında olduğu unutulmamalıdır. Bu nedenle kişilerin endişe taşımaması gerekir.

Sizin bir farkındalık etkinliğinizde öğrenmiştim. HIV; birlikte yemek yiyerek ya da sosyalleşerek bulaşmaz. Komşunuzun HIV+ olması komşuluk yapmanıza engel olmaz. HIV/AIDS nasıl bulaşır? Hangi durumlarda korkmalıyız ve tedavisi hakkında neler söylersiniz?

HIV korunmasız cinsel ilişki, enjektör-iğne paylaşımı, Gebelik, doğum yada emzirme sürecinde anneden bebeğe bulaşır, uyuşturucu kullanımı, dövme ya da piercing için kullanılan enjektör/iğnenin paylaşılması, mesleki maruz kalma (Örn: tıbbi personelin, iğne ya da bisturi kullanımı sırasında maruz kalabilecekleri kesik ya da batmalar),

Nasıl bulaşmaz nelerden korkmamamız gerekir konusuna gelecek olursak ,

Aile yaşantısı, toplumsal yaşam ile BULAŞMAZ!

El sıkışma, kucaklaşma, cilt teması ile BULAŞMAZ!-

Sosyal öpüşme ile BULAŞMAZ!

Yemek ve içki, tabak, kaşık, bardak ile BULAŞMAZ!

Yüzme havuzu ile BULAŞMAZ! 

Banyo, tuvalet ile BULAŞMAZ!

Giysi ve çamaşır ile BULAŞMAZ!

Böcek ve sinek sokmaları ile BULAŞMAZ!

HIV günlük yaşamda aynı odada bulunmaklaBULAŞMAZ!

Aynı havayı solumakla BULAŞMAZ!

Bir yazıda okumuştum bu hastalık daha çok kadınlar etkileniyormuş. Doğruluk payı nedir?

HIV/AIDS hastalığı tanımlandığı ilk yıllarda kadınlarla erkeklerin oranı %8 iken, %18-20'lere, son yıllarda ise %45-50'lere yükselmiş durumdadır. Kadınlar aleyhine bir durum ortaya çıkmıştır. Aralık 2007 yılı verilerine göre, çoğu ülkede erkek kadın oranı eşitlenmiş durumdadır ve araştırmacılar bu eşitlenme trendinin geriye dönemiyeceğini tahmin etmektedirler. Afrika'da ise kadın erkek oranı, kadınlar %80, erkekler %20 olarak tersine dönmüştür. Sonuçta kadınların daha fazla HIV enfekte olmaları, HIV enfekte bebek doğurma oranlarını artırmaktadır.

2 yıl önce gönüllü olarak zevkle yer aldığım BUHASDER'in (Bulaşıcı Hastalıkları Önleme Derneği) farkındalık etkinliğinde yurdum insanının ne kadar önyargılı olduğunu bir kez daha görmüş oldum. Broşür vermeye çalıştıklarımızdan bazılarından tepki gördük, bazıları öcü gibi kafasını bile kaldırmadan geçip gittiler. Yaklaşırsak bize de bulaşır gibisinden. Bu etkinliği kimler düzenlemiş, amaçları nedir diye ilgilenen çok az insan oldu. Sanıyorum bizi haklarını arayan aidsli birkaç hasta sandılar:) Ben o hastaların neler çektiğini yaşamış oldum. Türkiye de öteki olmak gerçekten çok zor. Öteki olacağına öl daha iyi.

Benim birebir yaşadıklarımdan yola çıkarak şöyle sormak istiyorum. Bu hastalıkla mücadelede eğitimi nereye koyabiliriz? Yanlış bilgiler, tabular, insanların önyargıları ve bilinmeyenler nedeniyle bu hastalık diğer hastalıklardan farklı konumda. Bu farklılık sebebiyle hastalığın psikososyal durumunu merak ediyorum. Bu konuda neler yapılıyor?

Hayatın her zaman pozitif yönlerini görebilmek, anlamlı bir yaşam sürdürmenin koşuludur. Ayrıca pozitif çıkarımlara negatif deneyimler sebep olmaktadır. Çünkü güçlüklerle mücadele sürecinde birey daha güçlü olmayı öğrenmekte ve daha zengin deneyim kazanmaktadır.

Bir HIV/AIDS hastasının yaşamındaki pozitif noktalar şöyle sıralanmaktadır; Bireyin sınırlılıklarını kabul etmeyi öğrenmesi, gücünü keşfetmeyi ve amacını hedeflerini netleştirebilme becerisini kazanması, günün o anını, yaşamının o gününü yaşamayı öğrenmesi, şimdi ve burada yaşamındaki güzel şeyler üzerinde odaklaşmayı öğrenmesi, aile, arkadaş, sevgili, tanıdık hatta hiç tanımadıkları kişilerin desteğini alma deneyimi kazanmaları gibi. Ancak izole yaşamlarıyla hastalar genellikle eskiyle bağlantılarını koparmış durumdadırlar. Güçlendirme yaklaşımının temel işlevi ise yukarıda değinilen müdahale odakları çerçevesinde zayıflayan ve yeniden oluşturulması gereken tüm bağlantıların kurulmasına yöneliktir.

Bize sizin Başkanı olduğunuz BUHASDER;i (Bulaşıcı Hastalıkları Önleme Derneği) anlatır mısınız? Hangi alanlarda çalışıyorsunuz? Etkinlikleriniz nelerdir ve kapınız herkese açık m?

Bulaşıcı Hastalıkları Önleme Derneği 29 /08/2008 tarihinde, Toplumun bulaşıcı hastalıklardan korunması için eğitici, önleyici, koruyucu ve tedavi edici çalışmalar yapmak amacı ile kurulmuştur. Bulaşıcı hastalığa yakalanmış veya risk oluşturan kişilere ve gruplara tıbbi bakım, sosyal ve psikolojik destek sağlanması, yardımlarda bulunulması amacıyla kurulmuştur. Bulaşıcı hastalıklarla baş etmenin  en temel koşulu toplumda  bilgi ve farkındalık düzeyini artırmaktır. Bilindiği üzere bulaşıcı hastalıklar her geçen gün artarak toplumsal bir sağlık sorunu olarak karşımıza çıkmaktadır. Bulaşıcı hastalıklardan çok basit önlemlerle  korunmak mümkün iken,  bu önlemlere dikkat edilmediği ve önlemler alınmadığı için hastalığa yakalanmış insan sayısı her geçen gün artmakta, sorun büyümektedir. Ölümcül hastalıklar başta olmak üzere bir çok bulaşıcı hastalık nedeni ile yurttaşımız sağlığını kaybetmekte.Bulaşıcı Hastalıkları Önleme Derneği olarak çıktığımız yol çok uzun bir yoldur. Bu yol kentlerden, köylere, mezralara, Anadolu’nun en ücra köşelerine kadar durmadan yürüyeceğimiz bir yoldur. Bulaşıcı hastalıklardan kimsenin ölmemesi, çok kıymetli varlıklarımız olan bebek ve çocuklarımızın kaybedilmemesi en önemli amaçlarımızdan biridir.  Bizim hedefimiz; yapacağımız konferanslar, seminerler, yüzyüze görüşmeler, vereceğimiz eğitimlerle, bilgisizliklerin giderilmesi “bilgi toplumu olma yolunda” emin adımlar atarak hep birlikte zorlukları aşmaktır.Yapmış olduğumuz ve devam eden etkinliklerimiz ise  TÜBİTAK, İzmir İl Milli Eğitim Müdürlüğü ve Konak Beledıyesi ile ilköğretim okullarına yönelik "ellerimizi yıkayalım, sağlığımızı koruyalım projesi” yapıldı. 2) İlköğretim okullarında tiyatro eşliğinde hijyen eğitimleri verildi. 3)Kadınlar, lise ve üniversite öğrencilerine yönelik belediyeler ve çeşitli sivil toplum kuruluşları ile ortaklaşa düzenlenen bulaşıcı hastalıklar ve korunmaya yönelik eğitimler yapıldı. 4)Bilimsel çalışma olarak 7 Sempozyum ve 1 kongre olmak üzere iki yılda bir Tepecik Enfeksiyon Günleri düzenlendi. 5)Kız çocuklarına karşılıksız eğitim bursu verilmektedir. 6)Bilimsel içerikli kitaplar yazıldı(transplant enfeksiyonları, yoğun bakım ünitesinde enfeksiyonlar, yaşlılarda antibiyotik kullanımı,yaşlılardainfeksiyon, bilimsel çalış, vatan ve sıhhat, sıtma). 7)Çalıştay (İzmir, Gaziantep), konferans (çok sayıda), toplantılar( İzmir, Çanakkkale, Kıbrıs, Varşova, Sn Petersburg)kurslar (3 kez biyoistatistik, kongre ve sempozyumlarda HIV, Fibroscan, Kateter infeksiyonları ve Bakımı, İmmunoloji) düzenlendi. 8) TRT radyoda uzman hekimlerimiz tarafından halkı bilinçlendirecek söyleşiler yapıldı. 9)Önemli günlerde çeşitli mekanlarda halkı hijyen ve bulaşıcı hastalıklar konusunda (HIV, domuz gribi, KKKA vb) bilgilendirici broşürler dağıtıldı. 10)HIV/AIDS test ve danışmanlık merkezinde hizmet verilmekte ve her yıl 1 Aralık Dünya HIV/AIDS gününde bilgilendirici broşürler ve kondom dağıtımı yapılmaktadır. 14) Toplumun bulaşıcı hastalıklar yönünden taranmasına yönelik köylere kasabalara gidilerek toplum sağlığı taramaları yapıldı, 15)Bilimsel projeler çeşitli ortaklarla (TÜBİTAK, VHSD, Ege Ü işbirliğiyle) yürütüldü. 16)Birleşmiş Milletler ile birlikte mülteci sağlığı projesi yürütüldü. 18)Türkiye'nin çeşitli illerinde temsilcilikler aracılığı ile eğitici faaliyetlerimiz devametmektedir (.Mardin, Bursa, Sakarya, Ankara,Samsun,Sivas,Erzincan,İstanbul, Mersin, Çanakkale illerinde). Çıktığımız bu yolda bize katkı ve destek sunanlara, güç katanlara şükranlarımı sunuyorum.

Sevgili dostum zaman ayırıp bizi bilgilendirdiğin için çok teşekkürler. Doğru bilgiyi öğrenmek hayat kurtarır diyoruz.

RÖPORTAJ: HACER AYDIN